Een immer golvende zee

‘Vlam in de pan’ riep ik vrolijk en draaide het gas uit.

Vanuit de tafel was er iemand die het had gezien: ‘Echt een forse vlam.’ Ik keek er zelf  niet van op.

Kopje onder

Het hoort een beetje bij mijn kleine keuken, mijn wilde manier van koken, en mijn slordigheid. Na een paar dagen non-stop kersteten maken is  er sowieso niet meer tegenop te poetsen. ‘Waarom glij ik hier steeds uit?’ vraagt J op de drempel van de keuken. Ik vraag me dat zelf al helemaal niet meer af, heb me er gewoon mee verzoend. Ondertussen komen er namelijk wel de prachtigste gerechten uit mijn handen, ik durf wel te zeggen dat ik nog steeds beter word in koken. En dat met vier lullige pitjes, een piepkleine oven en amper snijruimte. Mijn balkon is al dagen de bijkeuken, lekker handig met die kou.
Ik probeer de parallel door te trekken naar mijn leven. Ik ben geweldig in deadlines halen, ik hou er echt van. Maar kijk niet in mijn laatjes, in mijn kasten, mijn tas. Alles wiebelt en knarst en er is een orde die alleen ik begrijp – en zelfs dat lang niet altijd; ik ben irritant veel tijd kwijt met zoeken de hele dag door. Naar mijn agenda, mijn telefoon, mijn sleutels, mijn lievelingsoorbellen, die ene sjaal en zelfs dat boek dat ik aan het lezen was. Het is alsof mijn hele huis (keuken, leven) een immer golvende zee is waarin ik en alles met mij met enige regelmaat kopje onder gaat en dan weer boven komt dobberen.
Dat het hier klein is, is natuurlijk een excuus. Echt knap om je hele hebben en houwen op veertig vierkante meter (en geen opslag) te proppen en dan toch enorme gezelschappen te kunnen hosten, inclusief fraaie couverts. Wie doet me dat na?

Aan de andere kant, mijn keukens waren -ook toen ze nog groter waren- altijd in staat van ontploffing, met glibberige vloeren en uitpuilende aanrechten. Ik ben gewoon… laten we zeggen: uitbundig.