Anna van Praag

Ik zou kunnen schrijven over de scherpte van de wind die in mijn (nu nog) zongebruinde wangen bijt en het donker van de ochtend. Over dat ik er alweer een lange werkdag zonder J op heb zitten inclusief thuiskomen in mijn huis waar hij niet is.

‘Gaan jullie maar voor,’ zei de man van het hotel, ‘ik wil de verrassing niet bederven.’

Chaia, lieve dochter, vandaag word je zeventwintig jaar. Ik haal je even naar Brazilië om dat te vieren. Caipirinha’tje?

‘Dit paradijs is een hoax,’ zei ik tegen J.

Pats! Daar stonden we middenin ruig Recife. Hoge flats naast instortende koloniale gebouwen, slapende zwervers overal en, ja, die zilveren sieraden toch maar beter weer af.

Als ik wakker word van de Amazonevogels en het eerste licht, schieten de tranen me al in de ogen. Ik wil niet weg!

Ik was zeventien toen ik, door een wonderbaarlijk toeval, voor het eerst in de jungle kwam.

Daar danste ik door de kerk. ‘Heilige San Antonio, doe je ding’. Tientallen trommelaars barstten los, er werd geklapt, gezongen, gedanst.

Twee dagen voor we op huwelijksreis zouden gaan, werd ik ziek. Kotsmisselijk en rillerig, helemaal slap.

De ene na de andere afspraak viel af en ik raakte mentaal steeds meer ingesneeuwd.