Anna van Praag

Schrijven is een soort zelfhulp, heel klein en intiem.

Ontbijten met verse croissants bij Terminus Nord. Lunchen in het rustige deel van Montmartre. En dan met verse kaasjes, stokbrood en macarons picknicken in de trein terug.

‘Op een mooie pinksterdag,’ zong ik heel hard terwijl we over het Museumplein fietsten.

Het leven van mij en J is dezer dagen enorm dynamisch. We hollen van het een naar het ander.

‘Al is er straks maar één kind dat zich gezien voelt door jouw boek, dan is dat al goed,’ zei de vormgever tegen mij.

We schreven het verhaal van onze vriendschap.

Ik ben een surfer die op zijn plankje dobbert, wachtend op die golf.

Ik raakte van alles kwijt.

De moeders die doodgaan, waar gaan die toch naartoe?

Je bent 29 in 1997, je krijgt een kind, het is een meisje. Wat een geluk, denk je, een mini me.