Pats! Daar stonden we middenin ruig Recife. Hoge flats naast instortende koloniale gebouwen, slapende zwervers overal en, ja, die zilveren sieraden toch maar beter weer af.
Het hostel is heet, er liggen ook daar overal mensen te slapen, en onze kamer, pal naast de keuken, heeft een blind raam en een vooroorlogse airco die loeit als een scheepsmotor.
Spiritualiteit
Toch, ook dit is Brazilië in al haar grimmigheid, of zoals de Lonely Planet zo mooi zegt ‘grittiness’. Ik wil het graag snappen, het land en de mensen, niet alleen het mooie plaatje consumeren. Ik praat met een Braziliaanse die lang in Europa woonde en toch terugkeerde. Ze noemt Recife ‘de hel’, maar ‘in Europa miste ik een spiritualiteit die ik hier gewoon heb, met mijn familie.’
Er is ook toffe kunst in Recife, natuurlijk. Is kunst niet vaak de klaproos op de vuilnisbelt? We zweten ons van galerie naar museum en uiteindelijk vinden we een oase: een patiorestaurant dat -ook als een soort klaproos – vol bloemen en planten ligt ingekapseld tussen de allerhoogste flats.
Ik mis nog steeds het oerwoud maar ik voel me ook levend en, vooral, heel erg verbonden met J. Kijk ons nou samen op avontuur zijn! In mij woont een Disneyprinses die zich het liefst in de armen van een prins stort. ‘Ik wil niet je straks weer moeten delen met de hele wereld,’ verzucht ik in een zwak moment, ‘ik wil niet in aparte huizen wonen, ik wil altijd, altijd met je blijven reizen.’
J is een goede prins. Hij zegt niet: ‘Kom in mijn armen, Disney-Anna, doe je ogen dicht en ik leid je vanaf nu wel door het leven.’ Daar is hij te onafhankelijk voor, gelukkig maar. Wel kust hij mijn perongelukke tranen weg. We zijn dan inmiddels in het stadje Olinda, in een pousada met zwembad en omgeven door kleurige huisjes. In de avond zwelt het naderende carnaval aan. Overal gaan fanfarebands de straat op, gevolgd door een stoet van dansende en zingende mensen, gekleed in glitter. Als je er tussen belandt, is het een enorme golf waarin je, badend in het zweet, even kopje onder gaat.
Over prinsen gesproken. Carnaval vieren ze hier met van die grote poppen en prins Carnaval heet hier de Middernachtsman. Hij start straks het carnaval om 12 uur ’s nachts precies. Hij heeft ook een vrouw, een soort kruising tussen de Mona Lisa en Zeekoningin Iemanja. Deze Dagvrouw en Middernachtsman ontmoeten elkaar alleen op carnavalszondag – maar dan is het ook groot feest. En vijfentwintig jaar geleden zijn de twee reuzenpoppen “officieel” en ceremonieel met elkaar getrouwd, echt waar!
