Chaia, lieve dochter, vandaag word je zeventwintig jaar. Ik haal je even naar Brazilië om dat te vieren. Caipirinha’tje?
Kom even zitten, ik heb het mooiste terras van dit eiland voor jou gereserveerd. Kijk: uitzicht over de zee aan alle kanten.
Flamboyantboom
Jij bent hier overal. Het zinderende, het dansen, het lekkere eten, de caipirinhas dus, de taal… Meer dan ooit snap ik waarom jij -nu al een jaar!- verkering hebt met een Portugese jongen. Het warmbloedige past je, waar komt dat toch vandaan? Toch van het wonen in Spanje denk ik, het flamencodansen op de campo als klein meisje – en waarschijnlijk ook gewoon vanuit jezelf. Ik ben hier al veel mensen tegengekomen die in reïncarnatie geloven, ik denk nu dat jij ooit een Braziliaanse was, echt waar.
Waarom jij ook hier hoort, niet op het eiland maar wel in Brazilië, is vanwege het oerwoud. Sterker nog, het had een haar gescheeld of je had hier nu gezeten om belangrijk promotieonderzoek te doen naar het behoud van het regenwoud. Nu ga je eerst nog een in Nederland je masterscriptie over het bos van Colombia afschrijven en ook publiceren. Wel zo rustig. En dan weten ze je daarna wel weer ergens te vinden in de toekomst. Daar twijfel ik niet aan. Ik weet het al lang: deze dochter vliegt nog honderd keer uit. En laten we daarop proosten, allebei in een mooi jurkje. Op Chaia, de redder van bossen.
Maar weet je waar ik als moeder het meest blij van word? Dat jij zoveel sprankel door het leven van zoveel mensen strooit, en dat je daarbij ook helemaal jezelf bent. Met al je wildheid en onrust en je enorme hart – soms bijna een beetje te groot. Die serieuze relatie durf je dus ook aan, je stort je erin met verve. Je wordt zacht van de liefde, zie ik, een beetje minder zorgelijk ook. Alles een beetje lichter.
Dus ja, het is een mooie verjaardag, een mooi moment in je leven. Ik verheug me niet om naar het koude Nederland terug te komen maar ik verheug me wel op jou in mijn armen sluiten en je snel een echte, iets te late, verjaardagsknuffel te geven. Zo groot ben je nu!
En toch nog steeds ook dat meisje, ik zie je hier met je zussen in alle kinderen, dansend en eindeloos spelend op het strand. Ik zie je in het oerwoud, in de paarden, in de knaloranje bloemen van de flamboyantboom en in de wild opspattende golven, zo hoog. En in die caipirinha. Viva la vida!
