Daar danste ik door de kerk. ‘Heilige San Antonio, doe je ding’. Tientallen trommelaars barstten los, er werd geklapt, gezongen, gedanst.
Manden vol verse broodjes werden door dansende gelovigen binnengebracht. ‘Omhels elkaar,’ riep de zwarte priester en we grepen elkaar vast, de Brazilianen en ik, een en al zweet en vriendelijkheid.
Gratis caipirinha
Het waren kennelijk dezelfde trommelars die ook bij Paul Simon en Michael Jackson hadden meegespeeld, en nu dus bij het feest van San Antonio. En laat die santo nou net, zo vertelde de priester, de bestrijder van virussen en bacteriën zijn. Dus terwijl mijn lieve J uitgeteld buiten op de trappen van de kerk zat danste ik hem binnen beter in de supermis, omringd door al die devote Brazilianen.
Hola Brazilië! Twintig jaar geleden was ik er voor het laatst en ik was bijna vergeten hoe dol ik op dit land ben, op de mensen, de lekkerheid van alles. Noem mij een ander land waar om elke hoek spontaan op straat gedanst wordt, niet soms maar de hele tijd, waar iedereen hardop zingt, het lichaam wordt gevierd op alle mogelijke manieren, en waar je nooit geen muziek hoort.
Ik omarmde groezelig Pelorinho (het oudste centrum) en ook het licht-spartaanse hostel (‘Onze kamer heeft wel iets van een snijzaal’ observeerde J, kijkend naar de ongezellige aankleding en de tegels op de muren). Ik maakte er nieuwe vrienden, leuke jongens en meisjes van over de hele wereld die mijn kinderen konden zijn, Ik werd zelfs de grootste fan van het happy hour: gratis caipirinha met zijn allen; en ik was trots op mezelf hoe vol verve ik dat deed, zelfs met een zieke echtgenoot.
Die natuurlijk beter werd, daar zorgde San Antonio voor. En anders wel de warmte en de sparkle van Salvador, ik was zelf ook wonderbaarlijk snel genezen van een muisarm.
En J stortte zich erin, zodat we later het grote feest van Bonfim, een paar wijken verderop, samen gingen meemaken: met zijn honderdduizenden in het wit gekleed, een soort koningsdag maar dan met het ritme en de energie van Salvador. J en ik boekten een wonderlijke maar leuke excursie met dansbootjes en belandden uiteindelijk bij de Bonfim-kerk (weer een andere dus dan die van San Antonio) waar we ons spiritueel lieten reinigen door een Candomble priester – dat heet een ‘cleansing’ volgens de dochter. Ik kon het meteen voelen.
Dus nu zijn we extreem geheeld en opgeladen.
En is het tijd voor de volgende stap in de huwelijksreis. Het is hier nu vroeg in de ochtend. Zometeen gaan we dwars door Brazilië heen vliegen, helemaal naar Manaus. We gaan het oerwoud in!
