Opeens had de kat een rood strikje om haar nek. Gedachteloos maakte ik het los. Maar de dag erna zat het er weer.
Ik woon natuurlijk alleen, kon niet een dochter de schuld geven. Kwamen die lintjes bij de kerstboom vandaan, had de kat daar lopen spelen? Gevaarlijk wel. Maar toen ik de keer erop thuiskwam, zat er een heel briefje om haar nek.
Driekoningen
‘Does this cat has an owner?’
Ik schreef een briefje terug met mijn telefoonnummer en bond het om de nek van mijn kat, die er bepaald chagrijnig van werd. Ik ging boodschappen doen voor het dinsdagdiner. Als ik de deur uitga, gaat die kat altijd de kattentrap af, sneeuw of geen sneeuw, en door de binnentuinen struinen. Toen ik deze keer terugkwam, was het briefje weg en had ik een berichtje over de kat van een buurvrouw verderop. Geen postduif maar een katten-luchtbrug, ik vond het bepaald filmisch. En handig: komt misschien wel van pas als ik helemaal ingesneeuwd ben.
Ondertussen bakte ik een roscon de Reyes, een Driekoningenkrans zoals ze dat in Spanje doen en verstopte er een boon in voor de kinderen die zouden komen. De tafel zat vol, al waren mijn eigen drie dochters allemaal in het buitenland. Die missen de sneeuw, die ook al zo filmisch is. Prima te doen als je er tenminste niet doorheen wil fietsen met veel te gladde hakjes, zoals ik dit weekend (‘Fiets je nou heel langzaam?’ vroeg J voorzichtig).
Het gesprek ging over goede voornemens en voor het laatst zaten we nog bij de kerstboom. Morgen gaat ie weg, dan is 2026 echt begonnen. Kom maar op!
Al pratend nam ik zelf een piepklein stukje van de driekoningenkrans – en verslikte me bijna in de boon.
Dus nu ben ik de koning.
