‘Dit paradijs is een hoax,’ zei ik tegen J.
Fernando de Noronha is het geheim van Brazilië, als je de naam van dit eiland noemt, beginnen alle Brazilianen altijd smachtend te kijken. Een paradijs, lastig bereikbaar, duur ook en super beschermd natuurgebied. Dus wat was er mooier dan de laatste etappe van onze huwelijksreis daar te laten plaatsvinden? We deden het gewoon, we boekten.
Verwachtingen bijstellen
Al in het vliegtuigje erheen dacht ik: er klopt iets niet. Waarom kijkt iedereen aan boord niet blijer? We gaan naar het paradijs!
Nou ja, om te beginnen regende het. Pijpenstelen. Iets wat het hier kennelijk normaal nooit doet, en dat zag je: dor vulkanisch landschap, niet zo weelderig als ik had gedacht. En die o zo turquoise zee waar ik me vreselijk op verheugd had was toch een heel stuk minder blauw in de regen, en bovendien met wilde golven. ‘We maken er het beste van,’ zei J monter. En ik dacht: kom op, Anna, doe iets met verwachtingen bijstellen. Wat maakt het uit als je samen bent met de allerliefste? Ik dacht ook: we moeten misschien een kaartspel kopen om de tijd te vullen, want ja, de afstanden hier zijn best groot en transport best ingewikkeld. De prijzen zijn sowieso drie keer zo hoog als elders in Brazilië zoals dat is op een afgelegen eiland. In de enige supermarkt lagen alleen maar rijst en koekjes, laat staan kaartspellen.
Nu, na een paar dagen, snap ik het beter. Noronha is, voor stadse Brazilianen (de enige toeristen hier), wat Schiermonnikoog is voor Amsterdammers: het pure leven, simpele, lage huisjes, veilig (je kunt hier overal je telefoon neerleggen en vergeten – precies wat mij overkwam en, ja hoor, ik liep in mijn eentje door het donker terug en het was niet eng en hij lag er nog), en met een spectaculair onderwaterleven.
We boekten een (dure) excursie: een dag met een auto en een gids over het eiland. Zelfs in de regen -die soms ook heus stopte- waren de stranden beeldschoon, soms bereikbaar op een ingewikkelde manier (denk iets claustrofobisch en met klimmen). De prachtige rotskusten deden ons aan Schotland denken, maar hier is de regen dan warm. We zagen serieus tientallen haaien (reef sharks), ik deed even een duikbrilletje op en zag meteen een rog, J ging diepzeeduiken (de heftigste duik die hij ooit maakte, op een kolkende zee en met zwemmen door een onderwatertunnel) en trof een enorme nurse shark en ook een grote schildpad. Ach, het was allemaal geweldig en de regen was dus warm.
De tour zou eigenlijk afsluiten met een perfecte zonsondergang in de perfectste baai maar ergens in de middag hield de gids het voor gezien en bracht ons weer bij onze simpele pousada. Dat was eerst een beetje een anticlimax, maar aan de andere kant waren we totaal verwilderd, onze kleding plakte aan ons van alle zout en regen en we waren helemaal vervuld.
Bovendien hadden we onderweg in een of andere vaag winkeltje een kaartspel kunnen bemachtigen.
