Ook dit is topsport.
Het is maar goed dat mijn echtgenoot weg is, want ik jaag als een malle door mijn papieren agenda. Eigenlijk kan het niet wat daar allemaal staat, maar het kan toch, simpelweg doordat ik geen afleiding heb. Geen huisgenoten, geen collega’s, niks of niemand om rekening mee te houden. Hallo heerlijke hyperfocus!
To do list
Een jeugdheldin interviewen, een lezing van een uur geven die reeds staat aangekondigd in het Reformatorisch Dagblad (ja, echt) maar die ik wel nog moet maken. Lesgeven natuurlijk, koken voor de roedel op dinsdag. Dertig appelbollen bakken en een enorme pan soep want ik ben ook nog jarig (daarom ook: kapper). Er staan meerdere wandelafspraken en ook: sportschool.
Met grote letters: belasting. Een megaklus als je a) zzp’er en b) mij bent. Van alle kanten komen bonnetjes en facturen tevoorschijn, jaaropgaven zus en zo, niks excelsheet. Ik heb letterlijk een enorme schoenendoos die ik uiteindelijk moet ordenen in een stapeltje redelijk overzichtelijke mapjes. Het is net als met de doodsbange kat naar de dierenarts voor de prikjes: ik zie er maanden tegenop en dan huppekee, let’s get this over with. Ik maak mijn eigen deadline door de boekhoudster volgende week hier uit te nodigen, helemaal vanuit ver in de provincie, om het haar met de nodige toelichting te kunnen overhandigen. Maar dan moet het dus wel af zijn.
En alsof dat nog niet genoeg is, duik ik in de vroege ochtenduren voor de laatste keer in mijn manuscript dat nu tussen redactie en drukproef bengelt. Geconcentreerd en ook geëmotioneerd. Het is het meest ontwrichtende boek dat ik ooit schreef.
’s Nachts droom ik van Brazilië. Oe, wat mis ik het.
