Ik zou kunnen schrijven over de scherpte van de wind die in mijn (nu nog) zongebruinde wangen bijt en het donker in de ochtend. Over dat ik er alweer een lange werkdag zonder J op heb zitten inclusief thuiskomen in mijn huis waar hij niet is.
Over de scholieren zou ik kunnen schrijven, die mij urenlang glazig aan zaten te staren terwijl ik gisteren manmoedig over mijn boeken vertelde. Over hoe saai het is op straat zonder samba. Dat de mensen elkaar hier niet aankijken en allemaal van die sombere kleuren dragen. En het Amsterdamse gekanker dat al meteen op Schiphol losbarstte.
Vasthoudfoto’s
Ik zou ook iets anders kunnen schrijven: over mijn tafel vol extended family, met daartussen de stralende dochter, dat ze allemaal pannen vol paella verslonden en twee taarten. Over de vriendin die te ver weg voelde toen ik in Brazilië was en die nu, een dag later, heel vertrouwd aan diezelfde tafel zat. Over mijn fijne huis, mijn katten en dat ik alweer bijna jarig ben. Hoe wholesome het is om Braziliaanse recepten uit te zoeken. En dit: de extreem fijne mail van de redacteur in mijn mailbox.
Maar de reis van de afgelopen weken was een huwelijksreis, dus ik zoek nu in plaats van dit alles naar foto’s van J en mij samen, vasthoudfoto’s. En ik denk aan wat ik ooit een beroemde psychiater hoorde zeggen: ‘Samen op vakantie gaan en het leuk hebben is niet zo ingewikkeld. Maar dan: het thuiskomen en dat de kat op de mat heeft gekotst; om het dan nog steeds fijn te hebben samen, dat is de ware kunst.’
Nee, de kat kotste pas een dag later, maar wel had een bezoeker van de nextdoor coffeeshop precies voor mijn huisdeur gekotst. En de band van mijn fiets, die ik zo fijn vlak voor vertrek helemaal had laten opknappen, was alweer lek. Maar toen ging de lieve J zonder dat ik iets vroeg die band stilletjes plakken. En en passant de kots voor de deur opruimen, zelfs zonder mij te vertellen dat die kots er lag, hij zeurde er niet eens over.
Dat laatste is echt knap. En, als ik de beroemde psychiater mag geloven, ook nog eens ware liefde.
