Categorie: Verhalen van een Amsterdams leven

Als kind fietste ik eens door het bos naar huis. Op de weg voor me lag, precies in het midden, een sinaasappel. Feloranje straalde hij me tegemoet. Ik moet niet over die sinaasappel rijden, dacht ik steeds, niet over die sinaasappel rijden… En toen ik eindelijk bij de sinaasappel aankwam, pats! Vol erop.

Lees verder

‘Ik had totaal geen tijd voor de doden,’ zei ik tegen de lichtelijk onthutste dochter.

Lees verder

Ik was dus ineens voorzitter van een lief stembureau in Amsterdam Zuid, randje Buitenveldert. Amsterdamser kon bijna niet.

Lees verder

‘Ik hoop dat mijn benen sneller opwarmen dan de aarde.’

Lees verder

Ik liep een beetje met mijn ziel onder mijn arm. En er gingen mij dingen aan het hart. Dus toen had ik ineens op die knop gedrukt.

Lees verder

Ik ben zeker tien jaar 30 jaar oud geweest. En zeker twintig jaar was ik 8, deels tegelijkertijd met 30.

Lees verder

Ik had een fotoshoot. Dat klinkt glamoureus en dat was het ook wel. Behalve dat ik kans had gezien mascara letterlijk IN mijn oog te smeren. Dat kan dus kennelijk, het leek net of ik een moedervlek in mijn oog had.

Lees verder

Soms denk ik wel eens aan de buren, de muren zijn hier dun.

Lees verder

Halsoverkop besloten: de echtgenoot een bezoekje brengen op het Filmfestival van Gent.

Lees verder

‘O ja!’ zegt het hippe meisje van de kassa stralend en ze maakt zelfs een zacht kreunend geluidje.

Lees verder