Anna van Praag

Ik kreeg een boek dat ‘Nieuw stukje’ heette.

De uitgever stuurde me een blij pakje en, ongeveer tegelijkertijd, een onblij mailtje.

Ik was de hele dag woorden aan het verzamelen, elk woord klonk me zo wonderlijk in de oren.

Ik heb altijd de raarste liedjes in mijn hoofd, heeft niks met goede smaak te maken.

Ik zat op de fiets in alle vroegte, het was nog donker. Ineens dacht ik: shit, telefoon vergeten. Het was te laat om terug te gaan, ik zou de hele dag onbereikbaar zijn. De onrust die me ter plekke overviel stond niet in verhouding tot de gebeurtenis. Goed, ik ben het dus: telefoonverslaafd.

‘Misschien heb je je muntjes al uitgegeven,’ zei de dochter laatst tegen iemand. Het was een of andere theorie die zij ergens had opgepikt maar hij klopte behoorlijk goed.

Ben ik de enige met van die wilde dromen?

Ik hoorde laatst een mooi verhaal over een hele oude dame, die met enige regelmaat naar Schiphol reisde en terug.

In Spanje hadden we geen herfst. De olijfbomen verloren nooit hun blaadjes, in het dal was zelden wind. Lente hadden we wel, dan bloeiden alle bermbloemen, heel kort en beeldschoon. Daarna kwam de hete, dorre zomer. Die overging in een koude, soms natte winter. Het horrorseizoen was dat, als alles begon te lekken en vaak de stroom uitviel. En we ons rotsjouwden met olijfpitten om het huis warm mee te stoken.

Afgelopen zondag werd mijn moeder negentig jaar oud. En was ze ook al vijf jaar dood.