Ik fietste de hele dag: van de Pijp naar de Noordermarkt, van de Nieuwmarkt naar de Boelelaan en weer helemaal naar de andere kant van de Herengracht. Dat kan nogal intens zijn als het keihard regent of waait. Maar er was van dat lage herfstlicht, de hemel was blauw en er zaten nog gele blaadjes aan de bomen. Ik deed mijn oortjes uit en ademde de stad in als zuurstof.
Wat een mooie dag voor je verjaardag mama, zei ik in mijn hoofd. Ze zei niks terug, misschien spinde ze zachtjes, heel ver weg.
91
En ik dacht: ik mis haar niet. Echt niet? Nee, echt niet. Natuurlijk, het zou geweldig zijn als ze vandaag gewoon hier 91 was geworden en we hadden kunnen kletsen over de kinderen, haar kleinkinderen. Nog leuker: als ze dan nog steeds zo helder en sterk was als vroeger toen ze we samen vaak een koffietje deden in de Utrechtsestraat. En dat we dat dan nu ook deden. Jeetje mam, 91! Ja, ongelooflijk hè?
In plaats daarvan ging ik lunchen met haar vriendin die me vertelde over hoe zij en mijn moeder soulmates waren geweest, wat ik wist maar sommige dingen kun je meerdere keren in je leven opnieuw te weten komen. Op deze foto zag ik hoe mijn moeder heel gelukkig was geweest, misschien niet haar hele leven maar wel op momenten. Als kind weet je eigenlijk maar zo weinig van het leven dat je moeder leidt als ze niet bezig is met je moeder te zijn. Zo hoort het ook.
En gaandeweg die dag in knisperhelder Amsterdam dacht ik: ik heb haar niet meer nodig. Ik kan het prima in mijn eentje, ik sta gestut. Ik hoef dit jaar niet eens naar haar graf toe.
Natuurlijk, ik kan ook schrijven hoe zij voortleeft in mij en haar kleindochters, soms heel letterlijk, maar dat is iets anders. Deze 9 november, zes jaar na haar dood, was een rustige dag. Ik fietste zonder oortjes over de grachten en de bomen hadden nog steeds gouden blaadjes.
