Ja! Dus zo voelt het om 59 te zijn.
Ik was er al een tijdje op aan het oefenen en daarom voelt het ook een beetje als 60, maar nee: vanaf vandaag ben ik een vrouw van 59. Wie had dat gedacht?
Boven de knie
Dat je je dan nog steeds meisje kunt voelen, dat dat dus niet verandert.
Dat je geen grijs gevoel hebt, als in: hoe oude mensen er vroeger uitzagen.
Dat mijn haar weliswaar minder glanst, maar nog steeds een soort van lang is. Dat dat dus kan.
Net als rokjes tot boven de knie, zeker als je benen een beetje bruin zijn (inspiratie: de Braziliaanse vrouwen).
Dat zelfs een bikini nog wel zou werken (same).
En rode lippenstift niet sneu, al zeg ik het zelf.
Te diepe decolletés dan weer beter niet, zeker niet in relatie met de rokjes. Qua ordi – maar dat is ook iets van smaak.
Goed, dat uiterlijk dus nog steeds belangrijk is. Gelukkig maar.
Maar tel daarbij de schat aan ervaringen, de mildheid, de inzichten, de wijze blik, de rust. Niet rust als in: nu ben ik klaar, nu gaan we richting pensioen, maar juist iets met nieuwe horizonten, met essentie en opwaartse kracht.
En ook gewoon blijdschap.
Dat ik hier ben. Nu. En hoe ik hier ben en met wie.
Mijn moeder zong het vroeger al: ‘Op 21 februari, dan zijn wij altijd blij…’ Dus ja! (Het lied was nog veel langer maar dat zal ik jullie besparen).
