Ik heb een man met rare hobby’s.
Dat wist ik vanaf het eerste begin. Sterker nog: ik geloof dat ik daarop val: mannen die hun gekke eigen gang gaan.
Jeugdzonde
Dat zijn bijnaam mister horror was, wist ik natuurlijk. ‘Laat het me zien,’ zei ik tegen hem, ‘neem me mee door de wondere wereld van horror, terror, slasher en gore.’ En dat doet hij. Soms volg ik hem niet, maar over het algemeen heeft zijn horrorliefde mijn leven echt verrijkt.
Hij heeft ook een hang naar reünies, die man van mij. Ik ken niemand die zo vaak naar reünies gaat als hij – en die ze anders zelf wel organiseert. Verder houdt hij van niet al te toegankelijke wereldmuziek zoals Malinese blues, waarvan hij het liefst ook zoveel mogelijk live wil zien. Hoe moe hij ook is, hij leeft op van een avondje Paradiso, en als hij een artiest eenmaal heeft ontdekt, wil hij eigenlijk elk jaar weer.
Ook een rare hobby, en al best lang: lijvige biografieën over Donald Trump lezen, er liggen er vaak meerdere naast zijn bed.
Maar de wonderlijkste hobby is dat ene foute bandje waar hij zelf in speelt. Een jeugdzonde, dacht ik, maar het is hardnekkig en laait af en toe weer op. Een punkachtig bandje dat hard en vals bepaalde klassiekers verkracht, denk: Una Paloma Blanca. Ze heten de Basic Tirolers en treden op in lederhosen en met Tiroler hoedjes met een veer erop.
Afgelopen weekend ging ik toch maar een keer kijken. ‘Anna vindt het vreselijk,’ meldde J monter aan zijn vrienden. Maar ik zei: ‘Maak je geen zorgen, als ik daar ben, dan ga ik er ook voor.’ En dat deed ik. Het kostte me niet eens veel moeite om vooraan bij het podium wild te gaan dansen en op mijn vingers te fluiten.
Waarop de band, in hysterisch punktempo, ‘Stand by your man’ inzette. Ach ja.
Als je me voor de blogjes op een kopje koffie wilt trakteren: https://petjeaf.com/annavanpraag (niet schrikken van het woord abonnement, het kan gewoon eenmalig).
