Ik raakte van alles kwijt.
En doosje met dure computersnoertjes en USB-stick met mijn presentaties voor scholen.
Al mijn wachtwoorden
Dat was in Barendrecht. De lokale krant heeft nog een beloning uitgeloofd voor de eerlijke vinder. Maar ja, die snoertjes waren nog wel een stukje duurder dan dat gesigneerde boek van mij.
En dit is ook ernstig. Een schriftje met daarin al mijn wachtwoorden dat altijd standaard in mijn agenda zit. Zomaar ineens foetsie. Mijn beste gok is dat ik het op tafel had liggen en het samen met oude kranten en andere papieren doortastend in de prullenbak heb gekieperd. Tegen de tijd dat ik dat had bedacht, was die allang geleegd.
Wat is dit? Heb ik het te druk, word ik te oud? Is het een gevolg van de Walpurgisheks die aan mijn aura heeft getoverd en mij daarbij uit balans heeft gebracht?
In ieder geval moet ik minder achteloos gaan leven, heb ik besloten. Dus niet gehaast mijn huis uit rennen (en dan uiteraard mijn telefoon vergeten of de buurvrouw moeten appen of het gas nog aan stond), niet de hele tijd die oortjes in met een of ander luisterboek, niet verdwijnen in mijn eigen fantasiewereld; dat laatste vooral. In plaats daarvan: beter kijken, luisteren, opmerken wat er recht voor mij gebeurt. Hoe vaak hoor ik niet: ‘Ik zag je lopen maar je zag mij niet’?
Vertragen, mindful doen, mijn ogen focussen in plaats van wegdromen terwijl ik loop of fiets, ik ben al een beetje begonnen. Doodmoe word ik ervan, als een vliegtuig dat eindeloos aan het taxiën is in plaats van op te stijgen.
