Ontbijten met verse croissants bij Terminus Nord. Lunchen in het rustige deel van Montmartre. En dan met verse kaasjes, stokbrood en macarons picknicken in de trein terug.
Ik gaf J een dagje Parijs voor zijn verjaardag, om 6 uur zaten we al in de trein.
De borsten van de buste
Ik had zin om in 1 arrondissement te blijven, geen gejakker door de hitte en geen toeristenmassa’s, die heb ik in Amsterdam al genoeg om me heen. En mijn francofiele vriend R die om de haverklap in Parijs is, had me verklapt dat op dit moment de achterkant van de Butte van Montmartre de place to be is.
Dus gingen we daar rondwandelen, ik kon me niet herinneren ooit in het museum daar geweest te zijn, er waren fijne tentoonstellingen. Verderop, op de mooie oude begraafplaats, was het heerlijk koel. J ging op zoek naar de graven van de filmmakers Francois Truffaut en Henri-Georges Clouzot en ik wilde zelf verhalen bedenken bij het graf van de clown Annie Fratellini. En natuurlijk wilden we allebei de buste zien van de zangeres Dalida (paroles paroles paroles), die (het is overal om me heen dezer dagen) zo verdrietig een einde aan haar leven heeft gemaakt. De borsten van de buste waren helemaal goudgeaaid door de mensen maar dat vond ik persoonlijk een beetje oneerbiedig.
Bij een fijne buurtbistro gingen we lunchen. De geur alleen al van zo’n Frans restaurantje in de zon! En dan eten aan ronde tafeltjes onder de platanen, het kan eigenlijk niet misgaan. Hoewel… J bestelde iets on-Frans en kreeg een slijmerige salade; toen deden we gewoon alsof dat slijmerige ook een interessant ingrediënt was, en spoelden het weg met een verrukkelijke Pouilly-Fumé.
Ruim voor middernacht waren we weer thuis in Amsterdam. Owww, wat is het toch fijn hier in Europa!
