‘Jij mag er niet zijn.’
Dat hoorde ik Freek de Jonge zeggen, bij de talkshow van Mylou in Haarlem. ‘Als iemand dat tegen mij zegt,’ zei hij, ‘ben ik daar toch een week van van slag.’
IJssalon Koco
Het is dan ook een van de stomste dingen om te zeggen. En een van de naarste dingen om te voelen: dat je er niet mag zijn. Dat raakt je in je ziel. Daarom vind ik het ook altijd zo’n onverdraaglijke gedachte dat mijn eigen vader zich als peutertje moest verstoppen. Moest onderduiken, omdat hij joods was – en er dus eigenlijk niet mocht zijn. Wat doet dat met je als kind, hoe ontworteld begint je leven dan?
Daar denk ik aan vanavond, als ik bij de voormalige ijssalon Koco in de Pijp sta. Anne Frank noemt deze ijswinkel in haar dagboek, het was een populaire plek in de buurt. Totdat de eigenaars gedeporteerd werden, het is een bloedig verhaal.
Er zijn nu, tachtig jaar later, weer zoveel boze mensen die andere mensen de schuld geven. Omdat die niet tot hun eigen veilige groepje behoren, omdat de anderen hen in de weg staan, omdat ze iemand de schuld willen geven van hun eigen onmacht, of gewoon omdat ze dat lekker vinden. Heel hard roepen: ‘Jij mag hier niet zijn!’
En omdat tegenover elke rotopmerking er minstens drie (of was het vijf?) moeten staan om het weer een beetje recht te trekken wordt mijn stille mantra vandaag tegen wie het maar nodig heeft het zinnetje: jij mag er zijn.
Jij mag er zijn.
Kijk. Ik heb weer een abonnement op Artis. Dit zijn de babyolifantjes, een en al schattigheid. Ook heel goed om aan te denken vanavond.
Als je me voor de blogjes op een kopje koffie wilt trakteren: https://petjeaf.com/annavanpraag (niet schrikken van het woord abonnement, het kan gewoon eenmalig).
