Er was een lange glazen gang hoog in de lucht. Daar zaten allemaal mensen te kijken naar de wilde zee in de verte.
Zo was het dus in mijn droom. Ik wilde dolgraag in die zee zwemmen, maar die was dus te wild en de weg erheen te ruig. Het was trouwens een vredesconferentie waar ik was, met allemaal mensen die nét niet tot de top behoorden, dus geen ministers of Grote Leiders. Het idee was dat je veel meer voor elkaar kreeg als je afspraken ging maken met mensen die minder in de schijnwerpers stonden. Slim!
Geteleporteerd
J herinnert zich zijn dromen nooit en daar kan ik me helemaal niks bij voorstellen. Ik droom elke nacht, vaak extreem beeldend en filmisch. Heel betekenisvol en wijs ook, alsof mijn onbewuste zich met kracht manifesteert. Zouden schrijvers bewuster en helderder dromen dan -ik noem maar wat – festivaldirecteuren?
En, vroeg ik me af, heeft het daarmee te maken dat ik in slaap vallen vaak eng vind? Echt letterlijk alsof je in de diepte valt. Niet zozeer de dromen zijn eng (alleen soms), maar het voelt alsof je uit je huidige leven wordt geteleporteerd naar een andere realiteit. En dan ben je dus ineens niet meer waar je bent (in de Pijp, in Amsterdam) maar in een lange glazen gang met uitzicht op de zee.
In real life was ik dit weekend trouwens de laatste schrijfles aan het geven voor een club waar ik bijna negen jaar met hart en ziel voor heb gewerkt. Gezwicht voor het grote geld, die club. Wij schrijvers hebben nooit officieel van de directie gehoord dat ze ermee gingen stoppen, laat staan dat ze gedacht hadden aan een bloemetje of zoiets, als dank voor al die jaren hard en mooi werk voor, kan ik nu wel zeggen, veel te weinig geld.
Gelukkig maakten mijn studenten dat helemaal goed.
