Stel je voor. Je bent een kind. Je familie is gevlucht, of om een andere reden nieuw in Nederland. Een vreemd land waarvan je de taal niet spreekt, de cultuur niet kent.
Voor zulke kinderen bestaan speciale klasjes, waar je met zijn allen (van 12 tot 18 jaar, iedereen zit bij elkaar) zo snel mogelijk wordt klaargestoomd om in te stromen in het gewone onderwijs.
Er was eens
Ik was een paar maanden geleden als schrijver in zo’n klas, in by far het meest aftandse schoolgebouwtje van dit hele schooljaar. Het was in het kader van een nationaal project, Er was eens, dat kinderen helpt om verhalen te schrijven. De klas was er al een tijd mee bezig en toen ik kwam, als onderdeel van dat project, trof ik mega gemotiveerde docenten aan en kinderen uit allerlei landen die prachtige dingen hadden geschreven. Ik probeerde ze zoveel mogelijk tips te geven om hun verhalen af te maken, het was een mooie dag.Vooral het verdrietige maar krachtige verhaal van de Syrische Amira bleef nog lang rondzingen in mijn hoofd.
Uit de 3600 kinderen die uit het hele land meedoen aan Vertel Eens wordt 1 winnaar gekozen. En dat werd dit jaar Amira!
Dus ik mocht vorige week terug om de prijs uit te reiken. Deze keer was de hele school versierd met ballonnen. De leraren hadden zelf taarten gebakken en patat, het was ook nog eens de laatste schooldag. Toen ik de klas binnenkwam, ging er gejuich op (dat heb ik zéker het hele jaar nog niet meegemaakt) want ik was ‘de verrassing’.
De leraren hadden een prachtig boek gemaakt van alle verhalen, voor elk kind één, de mensen van Vertel eens hadden de prijs bij zich: een cheque om voor 250 euro boeken te kunnen kopen. Amira was totaal overweldigd, ze barstte in tranen uit alsof ze net The voice kids had gewonnen. Haar vader was er ook, al net zo beduusd, hij legde me uit dat Amira’s opa en overgrootvader bekende dichters in Syrië waren. Daar was wel iets ingewikkelds mee, ik geloof dat dit tot dan toe verborgen talent van Amira een mooie brug kon slaan.
Daarna gaf ik nog een schrijfworkshop en weer ontstonden de mooiste teksten, gewoon ter plekke. Toen waren er nog meer kinderen een beetje aan het huilen inmiddels, het was ook nog eens voor de meesten het afscheid van deze ‘tussenklas’. Maar deze kinderen komen er wel!
Pure magie, we voelden het allemaal. Powered by: enorm bevlogen leraren – de strijders van Er was eens – de schrijver op het goede moment op de goede plek – de Schrijverscentrale die dat faciliteert – de chemistry tussen de kinderen zelf – en de verhalen, altijd weer de verhalen.
Foto Marco de Swart