Dit weekend precies een jaar geleden. Toen liepen we zo hup ons nieuwe versgetrouwde leven in.
Nadat we een paar maanden later op huwelijksreis waren geweest en in volle vaart weer in onze drukke levens knalden, vroeg ik me af wat in de praktijk de meerwaarde was van dat trouwen. Twee huizen, friday date night, leuke dingen doen in de weekends. Dat ging toch al jaren zo?
Gevangenis
Het bleek geen ingewikkelde vraag en we zijn vanaf dat moment begonnen met vaker samen slapen. Ook al hebben we vaak andere avond- en ochtendprogramma’s. In de praktijk fietsen we alsmaar heen en weer tussen onze twee huizen. Het is daardoor wat gewoner geworden, maar dat is juist fijn.
En date nights zijn er nog steeds. Dit weekend deden we onze telefoons uit en gingen dansen op het hippieachtige Afrikafestival. We sliepen in een hotel in een oude gevangenis. ‘Dit is onze meest romantische kamer maar sommige mensen vinden het niks,’ zeiden ze bij de receptie. Er was namelijk geen wc maar wel een groot bad op pootjes (er was een wc op de gang). In ‘onze’ kamer zat vroeger de maatschappelijk werkster van de gevangenis, daarom was alles daar juist licht en open.
Het is een intens jaar geweest, eigenlijk iets teveel en te vol, we zijn er moe van. Maar dit huwelijk voelt als een zachte jas, soms stevig en warm en soms als een dun laagje zijde om je schouders. In het hotelbed keken we samen alle trouwfoto’s en lazen alle mooie speeches terug.
Daarna droomde ik van misdaden, maar dat waren gewoon de echo’s van wat de gevangenen aan de maatschappelijk werkster hadden verteld.
