Auteur: Anna

Zelfs gewoon op straat stond een dapper blauwbekkend meisje bloemen  te verkopen. Dat was op zich lief en vooral de expats waren blij (ze was zelf ook expat). Maar verder vind ik Valentijnsdag een beetje de olifant in porseleinkast.

Lees verder

‘Tof?’ zei een van de kinderen met een vies gezicht. ‘Tof? Dat woord gebruik ik alleen ironisch, als in: tof idee – not.’

Lees verder

‘We gaan gewoon weer even back to normal,’ zei J.

Lees verder

‘Sorry,’ zei J en terwijl hij het zei was hij al omgedraaid, ‘ik moet even terug naar die man met zijn jam.’

Lees verder

Ik zou kunnen schrijven over de scherpte van de wind die in mijn (nu nog) zongebruinde wangen bijt en het donker van de ochtend. Over dat ik er alweer een lange werkdag zonder J op heb zitten inclusief thuiskomen in mijn huis waar hij niet is.

Lees verder

‘Gaan jullie maar voor,’ zei de man van het hotel, ‘ik wil de verrassing niet bederven.’

Lees verder

Chaia, lieve dochter, vandaag word je zeventwintig jaar. Ik haal je even naar Brazilië om dat te vieren. Caipirinha’tje?

Lees verder

‘Dit paradijs is een hoax,’ zei ik tegen J.

Lees verder

Pats! Daar stonden we middenin ruig Recife. Hoge flats naast instortende koloniale gebouwen, slapende zwervers overal en, ja, die zilveren sieraden toch maar beter weer af.

Lees verder

Als ik wakker word van de Amazonevogels en het eerste licht, schieten de tranen me al in de ogen. Ik wil niet weg!

Lees verder