Wat heb ik vaak zo gezeten, precies op deze plek (lees verder)
Lees verder
Categorieën
Auteur: Anna
Categorieën
Ground control
Soms denk ik: we kwamen in Montefrio met een ruimteschip en zo vertrekken we ook. Ingedaald vanuit exotisch Afrika en nu uitgezonden naar de verre planeet Amsterdam.
Lees verder
Categorieën
Mañana
‘Ik neem mijn kind NU mee. Dan maar geen prik,’ gil ik lichtelijk hysterisch door de geschrokken gangen van het centro de salud.
‘Neenee, dan krijgt ze waterpokken en heel erg hoge koorts en…’ zegt de boerse verpleger ontzet.
‘DAN KRIJGT ZE MAAR WATERPOKKEN!’
(lees verder)
Categorieën
Mourir un peu
De laatste dagen denk ik soms dat ik doodga.(lees verder)
Lees verder
Categorieën
Mijlpaal
Er valt van dat zuidelijke ochtendlicht op onze churros. Daar zitten we dan eindelijk: in zo’n typisch Spaans straatbarretje met een tandenloos omaatje in de hoek, en de tv en het churros-apparaat in het midden. We made it!
(lees verder)
Categorieën
Altijd pinksteren
Het moet het Oosterpark zijn geweest. Ik lag op mijn rug en zag hoe spikkeltjes zonlicht door het lenttegroen van de bomen vonkten. De wereld was zacht en schommelend en -geen idee waarom – maar in mijn beleving was het pinksteren.
Het is mijn eerste herinnering en op een bepaalde manier is het altijd pinksteren gebleven. (lees verder)
Categorieën
A room of her own
Mijn lieve dochters, ik zal jullie nooit zeggen dat je een stoer wijf moet worden of juist een meisjemeisje, dat moeten jullie lekker zelf uitzoeken. Carrière, studeren, kinderen, trouwen of juist niet, reizen, niet-reizen – allemaal goed. Als je maar wel…
‘A woman must have money and a room of her own if she is to write fiction.’ Dat advies van Virginia Woolf geef ik jullie graag mee. Vooral die eigen kamer. (lees verder)
Zoals een boardsurfer urenlang kan dobberen in afwachting van die ene golf. (lees verder)
Lees verder
Categorieën
Zigeunerlegging
‘Ik heb totaal geen medelijden met je, dit heb ik zelf elke dag,’ zegt mijn dochter (lees verder)
Lees verder
Categorieën
Reisheimwee
Het was 5 uur in de ochtend en ik stond voor ons huis onder een pikzwarte koepel met duizend sterren. Het was nog nachtkoud en ergens fluisterde een krekel. Toen wist ik het weer, alles. (lees verder)
Lees verder