Categorie: Verhalen van een Amsterdams leven

De rouw om mijn moeder is een speels katje: je aait het zachtjes en dan ineens krijg je plotseling een tik.

Lees verder

Ik voel me nu heel interessant en bij de tijd. (lees verder)

Lees verder

Morgen is mijn moeder jarig, ze zou 85 geworden zijn.
(lees verder)

Lees verder

Wat gebeurt er, denk ik, waarom word ik plotseling zo wee van weemoed? (lees verder)

Lees verder

Ik doe mijn ogen dicht, mijn oren. Mijn huis mijn wereld, mijn armen om je heen. En mijn verhalen, altijd mijn verhalen.

Lees verder

Morgen is het Halloween en volle maan, een blauwe maan zelfs. Daar raken J en ik allebei nogal opgewonden van. (lees verder)

Lees verder

Nee dit gaat niet over Corona, dat kleine rotzakje krijgt wel genoeg aandacht. (lees verder)

Lees verder

‘Maar pap, hoe wil jij doodgaan?’ vraag ik. Je kunt je er maar beter op voorbereiden. (lees verder)

Lees verder

Maar we kunnen er toch niet zomaar mee ophouden? (lees verder)

Lees verder

Ouroboros. Ik wil hem. Al jaren en nu helemaal. (lees verder)

Lees verder