Categorie: Verhalen van een Amsterdams leven

Mijn moeder wilde een graf op Texel. Maar ze komt in een urn in Driehuis.  (lees verder)

Lees verder

Texel 2020.  (lees verder)

Lees verder

De wereld draait. Heel letterlijk. (lees verder)

Lees verder

Ik was een beetje dronken en ik schreef iets op, waarvan ik dacht dat het een prachtig begin zou zijn voor een blog – of misschien zelfs een kort verhaal. 
De volgende dag las ik het terug. (lees verder)

Lees verder

Log als een kudde olifanten denderen de toeristen door Amsterdam. (lees verder)

Lees verder

Er is hier tegenover zo’n winkeltje met rustieke spreuken op houten paneeltjes. (lees verder)

Lees verder

Duizelingwekkend moe. (lees verder)

Lees verder

Het ging niet van een leien dakje. Dat was al wel duidelijk voordat we in de gutsende regen in een lange vakantiefile waren beland. (lees verder)

Lees verder

Dat je je uren voor de klas staat. Coaching doet. Filmpjes opneemt met je moeie hoofd voor weer een dappere online pitch.  (lees verder)

Lees verder

De brieven van mijn moeder lees ik als een detective.  (lees verder)

Lees verder