Anna van Praag

Wat neem ik mee uit Zweden: Astrid Lindgren, overal en altijd.
(lees verder)

Ik ben dus bang voor honden. En daarom is het een bizar beeld: hoe ik samen met de meiden door de duisternis loop te banjeren met enorme emmers vol slachtafval, die ik onder het prevelen van lieve kooswoordjes zorgvuldig verdeel over een roedel op wolven lijkende honden.
Verderop hakt Ilco een wak in het ijs, om water te halen voor de houtsauna.
(lees verder)

We zijn dus in Lapland. Lapland!
(lees verder)

Er staan hier ineens hele enge dingen klaar in de gang…. (lees verder)

Ik ga voor het eerst praten op de school waar ik een half jaar Schoolschrijver word. Ik heb er zin in en niets kan me van mijn stuk brengen.
(lees verder)

Eind volgende week scheur ik als de Sneeuwkoningin voorbij, op mijn slee getrokken door een roedel honden. (lees verder)

‘Ik ga vluchtelingen opvangen, ‘ zei mijn liefste buurvrouw. ‘Kom je ook?
(lees verder)

Laatst was mijn dochter te laat thuis, doorweekt en stralend. ‘Ik stond op de pont,’ verklaarde ze. ‘En het beviel me zo goed, ik ben een paar keer heen en weer blijven varen.’
That’s my girl!
(lees verder)

Ik bak nog steeds elke dag een taart, het heeft iets manisch.
(lees verder)

En nu is het klaar, nu wil ik er nóóit meer over praten!
(lees verder)