Anna van Praag

‘Ik heb totaal geen medelijden met je, dit heb ik zelf elke dag,’ zegt mijn dochter (lees verder)

Het was 5 uur in de ochtend en ik stond voor ons huis onder een pikzwarte koepel met duizend sterren. Het was nog nachtkoud en ergens fluisterde een krekel. Toen wist ik het weer, alles. (lees verder)

‘Dat oude naaistertje? Nee, die is vertrokken, samen met haar kleine hondje. Haar man woont hier nog wel.’ (lees verder)

‘Ja, wen er maar aan, mijn tijd is gekomen. Ik heb me lang rustig gehouden op de achtergrond, maar nu is er geen ontkomen meer aan. Aan mij.’ (lees verder).

Op 5 mei 2015, het prachtige oude, nieuwe logo, gemaakt door Marielle Loussot

Ik denk dat er niet veel mannen zijn die een berichtje aan hun vrouw afsluiten met: ‘Inclusivity, samen, ubuntu, hug.’ En ook nog een verwijzing naar de ellende in Baltimore (waardoor ik snel en schaamtevol aan het googelen sla: wat is er daar ook alweer precies aan de hand….?) (lees verder)

‘We hebben een man nodig,’ zeg ik tegen Marije. Om onmiddellijk van standpunt te veranderen: ‘Nee, we gaan dit zelf doen. We hebben géén man nodig.’ (lees verder)

’Bright eyes, how can you close and fail,’ zongen Bloem en ik keihard in de auto terwijl we bijna het zoveelste konijntje van de weg reden. Een kwartiertje later had dat liedje ineens een totaal andere lading. (lees verder)

Ze waren rood, de becas. Wat een piepklein beetje jammer was want heel veel meisjes hadden voor een rode jurk gekozen. Maar Bloem was toch het mooiste, kijk maar op de foto’s hieronder (lees verder)

Vandaag hangen ze mijn oudste dochter een sjerp om. (lees verder)