Anna van Praag

Ze is een vogel. Zo heet ze en zo wil ze zijn, mijn moeder (lees verder)

Mensen die van woorden houden, zijn een beetje stoffig en nerdy. Ze dragen de verkeerde schoenen onder feestkleren die niet feestelijk zijn en houden niet van eten (lees verder).

Ik ben al dagen bezig om te gaan stofzuigen. Of eigenlijk, om een stofzuiger vijfhonderd meter te verplaatsen, daarna moet het zuigen nog beginnen (lees verder).

Mijn mooie hoge schoentjes worden nooit meer droog. En ik had al messcherpe pijn bij elke stap omdat ik in Spanje maanden alleen maar op blote voeten heb gelopen.
‘Weet je zeker dat je terug wilt komen naar Amsterdam?’ vraagt iedereen. Of zoals de Turkse groenteman zegt: ‘Wonen in Spanje lijkt me eigenlijk best leuk. De hele dag zon en lekker rustig.’ (lees verder)

‘Achteraf gezien waren er tekens.’ Klaartje is de moeder van Stan van drie die lijdt aan de spierziekte Duchenne. ‘De zwangerschap was heerlijk, een en al roze wolk. Bij mijn eerste kind was ik nog behoorlijk gestresst, bij Stan kon ik alles loslaten en alleen maar genieten. Het was een gelukzalige tijd, ik voelde me een bloem die helemaal open ging. En het eerste jaar van Stans leven waren we alleen maar een druk en blij gezinnetje met twee kinderen in het hart van Amsterdam.’ (lees verder)

Zo zal ik het me later herinneren. Die zomer waar geen einde aan leek te komen. Zweet. Mugjes en wespen. Zwemmen – heen en weer, heen en weer. (lees verder)

Ik heb duizend vrienden, duizend! Ik weet de honderdste nog, dat was Marleen. De duizendste gebeurde per ongeluk. En ik heb er niet eens mijn best voor hoeven doen (lees verder).

Het was de week van Jeroen, mijn allerliefste neef die negen jaar geleden van een dak sprong. Voor bijna al mijn collega’s werd het de week van Sieb, een van de allerfijnste illustratoren, die anderhalve week geleden ‘het licht niet meer zag’. En toen kwam mijn jeugdheld Robin Williams er nog overheen. O captain! My captain… (lees verder)

No tienes abuela? Heb je geen grootmoeder?’ vraagt mijn dochter. Dat zeggen de Spanjaarden als je jezelf complimentjes geeft. Daar ben ik geloof ik nogal goed in (zie je wel?). (lees verder)

Mam, ogen als pikzwarte sterren… serieus?’ Als ik niemand meer durf te vragen, als iedereen op vakantie is of te druk met zelf schrijven, heb ik altijd nog mijn briljante Chaia om me te behoeden voor literaire blunders. (lees verder)