Anna van Praag

In de beslotenheid van de Spaanse schoolbus heerst het recht van de sterkste. Van willekeur en intimidatie. Daar regeert het buswijf – met volle steun van alle ouders (lees verder).

Wintertenen, loopneuzen, regen die tegen de ramen slaat. ‘Ik dacht dat in Spanje de zon altijd scheen,’ schrijft een collega. (lees verder)

Mama, als wij met zijn tweetjes samen zijn, weet je wat ik dan het allerliefste wil?’ (lees verder)

En ik was nog wel de laatste kluizenaar zonder (lees verder)

5 kilo sinaasappels, een kistje aardbeien, 3 kilo tuinbonen, 24 eieren, een hele kip in kwarten… Vriendin J gaat steeds geschrokkener kijken. ‘Daar doe ik thuis meer dan een week mee. ‘
Het zijn de boodschappen voor een dag of twee, drie. (lees verder)

Als Pegasus niet mee mag, dan ga ik ook niet’. (lees verder)

Er is een lentefeest in Granada. Klinkt dat niet als het begin van een lyrisch gedicht van García Lorca? (lees verder)

Het wordt al donker en ik zit op het busstation van Malaga. Dat herken ik met mijn ogen dicht. (lees verder)

Bassie. Zo heet de chauffeur van de circusbus. Hij heeft dreadlocks en een lange pandjesjas en rijdt ons schrijvers nog steeds van schoolplein naar schoolplein om de sprookjesboeken uit te delen. Ik kan inmiddels zwaaien als de koningin. ‘Dag lieve schrijvers, dahag dahag,’ zingen de kinderen en dat is lief en eervol – en ook een beetje genant.
(lees verder)

‘Dat is het gevaarlijke van wensen, ze kunnen uitkomen.’
Verhalen-Nancy heeft gelijk. Er is iets wonderbaarlijks gebeurd, ik kan het nog steeds bijna niet geloven (lees verder).