Anna van Praag

Ik was -geheel onterecht- niet uitgenodigd voor het kinderboekenbal, maar daarentegen had ik – nog veel onterechter- super vipkaarten voor het Filmgala in Utrecht. (lees verder)

‘Ik kon geen kant op, totaal voor het blok gezet. Ik bedoel: ik had niet eens een pot pastasaus in huis.’ (lees verder)

‘Het is voor mij het allerbelangrijkste,’ zeg ik in de klas, ‘ik word van niks zo blij als van schrijven. Elke ochtend als ik mijn laptop open klap opnieuw. En toen ik zo oud was als jullie wilde ik dat altijd al het allerliefste: kinderboekenschrijver worden.’ (lees verder)

Ik woon vandaag op een vliegveld. En daar wil ik eigenlijk blijven (lees verder)

‘Mama, er zit een geest in mijn kamer!’ Mijn dochter van veertien staat bijna huilend in haar pyjama in de kamer.
De andere dochter en haar vader kijken verbijsterd op van hun ipads.
‘Ik kom eraan,’ zeg ik. (lees verder)

‘Los jij dit maar op!’ zei mijn dochter streng en gooide de zoveelste zwangere zwerfpoes naar mijn hoofd – en die ging er dwars doorheen. (lees verder)

Klotescholen heb je overal – mijn oudste dochter weet er alles van. (lees verder)

‘Ik ben totaal blanco, help me even.’ Mijn man, zwervend tussen Istanbul en Amsterdam voor de internationale dag van de vrede (21 september), moet in een interview zijn top tien geven van boeken over de oorlog. (lees verder)

Nee, zo’n stukje ging ik niet schrijven. Zo van ‘en ik weet nog zo goed toen…’ en over toch nog plotseling. En ik ging zeker niet huilen, gewoon het leven zelf. (lees verder)

Dit wordt het smerigste blog dat ik ooit heb geschreven, ik waarschuw maar even, je kunt hem ook overslaan (lees verder)