Anna van Praag boeken en verhalen
Categorieën
Verhalen van de berg

Tijdreiziger

Ilco is er weer! In ieder geval tot het einde van de maand. Daarna gaat hij naar Cairo, New York, Londen, Amsterdam…
‘Lang geleden gingen de mannen naar zee en stonden de vrouwen aan de waterkant op hen te wachten, de horizon afspeurend naar een klein scheepje. Nu wacht ik…’ Zo staat het op de eerste bladzijde van een geweldig boek dat ik nu pas heb ontdekt: De vrouw van de tijdreiziger. De man in dit boek reist door tijd en ruimte, net als Ilco. Want om, bijvoorbeeld, van het platteland van Montefrio naar een high tech kantoor in Manhattan te gaan, daar zitten echt lichtjaren tussen. Het grote verschil met het boek is dat Ilco kiest voor zijn reizen. Hij reist voor zijn idealen, de wereldvrede in dit geval (www.ilcovanderlinde.nl). En ik? Ik wacht op hem, elke keer weer. Soms zonder het te merken, soms vol van een verlangen dat er niet zou zijn als hij gewoon hier was, zijn vuile was in de mand, sportschoenen slingerend onder de bank, tandpastaspetters op de spiegel .
En soms is elk moment dat hij er niet is, om het boek maar weer te citeren, ‘even traag en doorzichtig als glas en zie je door elk moment heen andere momenten die achter elkaar staan te wachten.’
Zo was het deze keer en daarom trek ik een fles cava open en bak een taart. Ilco is er weer!

Lees verder
Categorieën
Verhalen van de berg

Lucht!

Vanochtend wandelde ik zoals altijd in alle vroegte met Bloem naar de schoolbus en toen zag ik het ineens…. sterren!
De verschrikkelijke regenwolken zijn verdwenen, of in ieder geval voor even.
Dus nu is er weer blauwe lucht en zon boven me en ik haal heel diep adem. Bergen met wolken erop is toch alsof je in een soort doos zit opgesloten. 
Bij de bushalte is het nog steeds één grote modderzee. Eindelijk blij dat ik die fijne Spaanse laarzen niet heb gekocht in Amsterdam, want als je naar de bus, de vuilnisbak of de brievenbus moet, zit de modder daarna tot je knieen (wel post blijven sturen hoor; niks zo sneu als dat je die tocht hebt gemaakt en er is dan ook nog eens geen post). Bloem nam vanmorgen plastic zakken mee om om haar laarzen te doen, kon ze beter door de modder waden.
Maar vandaag zag ik grote stoere werkauto’s staan en ik dacht: ‘Ze gaan het oplossen, die modder, wat fijn.’ 
Maar nee. Ze verfden het bushokje. Eén grote woeste vlakte vol klei, megaplassen en stenen – maar het bushokje is tenminste weer prachtig groen! 

Lees verder
Categorieën
Verhalen van de berg

Echte rampen

Strooizout bijna op? Vertragingen van de NS en vreselijke files op de ring?
Het kan altijd nog erger. 
Want toen de meiden en ik in Spanje aankwamen (Ilco is helaas nog in Nederland), was er ook sneeuw, maar helemaal nergens strooizout. Daardoor deden wij er algauw vijf uur over om van Malaga naar Montefrio te komen. Overal ongelukken en auto’s langs de weg. En onze berg kon je met de auto al helemaal niet op. Dat betekende met half-slapende kinderen en heel veel koffers een lange, nachtelijke sneeuwtocht naar boven. Het was zo glad dat ik mijn laarsjes moest uitdoen; ik kwam gewoon niet vooruit. 
Eenmaal bij de cortijo was de stroom uitgevallen. Het was zo donker dat ik het slot van de deur niet kon vinden, tot Chaia, heel Isabel Snoek-achtig zei: ‘Mam, je mobieltje. Dat geeft licht’…

Lees verder
Categorieën
Verhalen van de berg

Check out

Nkwichi. Dat betekent in een taal in Mozambique: ‘het geluid van zand dat knispert onder je blote voeten’.  
Zo zou je in Nederland wel een heleboel woorden kunnen maken voor sneeuw-geluiden. Hoe mijn hakjes krakend wegzakken in verse sneeuw. Hoe bijna geluidloos een auto slipt over geplette sneeuw. Hoe een fiets glijdt over korrelsneeuw. Hoe diezelfde fiets met fietstassen en al  – gggglak-  onderuitgaat. Het geplop van sneeuwballen. Het geknal van ijsballen. Sneeuw die heel zachtjes ploft in je haren, ogen, oren.

En ondertussen is er in Andalucia iets heel anders aan de hand. Regen, overstromingen, de hele olijvenoogst lijdt eronder. Morgen gaan we weer terug, dan zal ik het merken. Het verschil tussen ijzig vriesweer en gestage regen. We zijn een week weg geweest, dat wordt weer dweilen denk ik. En de kachel (die werkt op olijfpitten) weer aan de praat krijgen nu de pitten nat zijn. De veregende satelliet weer rechtop zetten, dan heb ik tenminste weer internet. Het geluid van mijn hakjes door de kletsnatte olijfklei, is daar een woord voor? 

Dag lief Amsterdam, dag sneeuw. Mijn tas zit vol nieuwe Hema-panties, boeken en drop en mijn hoofd vol inspiratie. Ik ga de berg weer op. Ik ga schrijven.

Lees verder
Categorieën
Verhalen van de berg

Albert Heijn

Even in Amsterdam. Net alsof je een oude lievelingsjurk achter uit de kast pakt. Hij past nog steeds!
Tegelijkertijd kijk ik met nieuwe ogen. Wat zou mijn buurvrouw Belen uit Montefrio zien als ze hier nu zou rondlopen (stel dat ze tijd had om zich los te rukken van de olijfoogst)? Al die mooie (en dure) kleren overal? De hele wereld gespiegeld in restaurants? De grote hoeveelheid vogels die hier rondhangen (zwanen, meeuwen, duiven, mussen, meerkoeten)? 
Ik denk zomaar dat Belen het meest gefascineerd zou zijn door de Albert Heijn in de Jodenbreestraat. Dat is eigenlijk ook geen winkel, maar een eet-museum. Kijk alleen maar eens naar die belichting. Of de inrichting: dat het niet recht is maar gedrapeerd. En al dat eten! Bij ons in Montefrio is koken echt een uitdaging: met een minimum aan ingredienten toch spannende dingen doen. Hier is dat precies het tegenovergestelde. 
In de bioscoop met een 3d-bril, in de metro met een chipkaart en eindelijk eens mijn boeken goed op voorraad bij de Bijenkorf. Dat is Amsterdam tot nu toe. 
Wordt vervolgd.  

Lees verder
Categorieën
Verhalen van de berg

Doe het met druiven

Oud en nieuw.
Tip voor hilarisch twaalfuurmoment: koop druiven en doe als de Spanjaarden. Bij elke slag van de klok stop je een druif in je mond. Niet doorslikken, want de volgende komt er alweer aan! Pas na de twaalfde druif mag je slikken, dat brengt geluk. Let op: geeft geklieder en veel druivensapvlekken op feestjurkjes (beter witte druiven nemen). En vorig jaar stikte er hier in Montefrio nog een oud baasje in de druiven, dus pas wel een beetje op.
Heb een licht en vrolijk Nieuwjaar allemaal!!!

Lees verder
Categorieën
Verhalen van de berg

Kerstwens 2009: que venga la luz!

Hoezo sneeuw? Regen! Daar zitten we dan, bij het haardvuur, gevangen in een wolkbreuk. Het dak lekt zo erg dat ik geen pannetjes meer over heb voor een kerstdiner. En van de schrik is de elektriciteit ook uitgevallen. Dus: geen verwarming, geen telefoon, geen water (pomp). Opa en oma zitten romantisch met kaarsen voor het vuur, maar ik ben niet blij. Het lijkt Guinee Bissau in de regentijd wel, zo nat. Zelfs de kerst-delicatesse, paddestoelen uit de Sierra Nevada waar ik me zo op verheugd had, is niet gearriveerd. ‘Sneeuw daarboven,’ wijst de groenteman. ‘Dan zien ze de paddestoelen niet.’
Mopperend val ik binnen bij de Spaanse buren. Daar zitten ze, ook al in het donker, rond een reusachtig vuur. Alle zussen van Belen zijn druk in de weer voor het kerstdiner. Wit spek en broodkruim zie ik, en zeker drie taarten. ‘Nee,’ zegt boer Paco, ‘zulke regen is niet normaal voor Zuid Spanje.’ En natuurlijk valt het licht (la luz, zo noemen ze de elektriciteit) ervan uit. Maar het is 24 december, het is kerstmis, wat kan het ook schelen. ‘Cava?’
Een half uur, drie glazen cava en een heleboel van Belens kerst-amandelkoekjes later, voel ik me al een stuk beter. Er wordt geproost op de terugkomst van het licht: ‘Que venga la luz!’
En ja hoor. Als ik ons huis weer binnenstap, een beetje wiebeliger dan tevoren en met twee enorme zelfgemaakte worsten onder mijn arm, komt Chaia aanrennen: ‘Mama, de elektriciteit is er weer!’ Daar zitten opa en oma onder de lamp voor te lezen, 78 en 88 jaar oud en niet stuk te krijgen. Ik schuif de amandeltaart in de oven – die het nu dus weer doet. Wat kan je blij worden van die geur alleen al. Even geen regen. Droge sokken. Douchen. En de ultieme kerstwens voor iedereen die dit leest: ¡que venga la luz!

Lees verder
Categorieën
Verhalen van de berg

Vampiers in Madrid

Ik ben in Madrid en ik lees Twilight.
Een enorme hype, dit boek, en enorm slecht geschreven, schijnt.
Op een of andere manier vermengt een boek zich vaak met de omgeving waar ik het lees en dat gebeurt nu ook. Op het Plaza Mayor schijnt de zon en is niet alles, zoals in mijn boek, grijs en grauw. Maar ik zie er wel verdacht veel vampierachtige jongens rondlopen. Met van dat ‘diepzwarte haar’, ‘gebeeldhouwd gezicht’ en zo’n ‘inbleke, wasachtige huid’. Zelfs de flamencodanser beweegt ‘op een onwaarschijnlijk snelle, onmenselijk sierlijke manier’.
Maar pas op de terugweg stap ik echt de schermerwereld in. Want dan is die blauwe lucht ineens weg. Het stormt en het regent. Gevangen in de incheckzone van het vliegveld zie ik de ene na de andere vlucht worden afgelast. Mensen die verbijsterd naar het bord blijven staren, niet-gelovend dat het er echt staat. Na de zoveelste vertraging begin ik me te verheugen op een fijn vliegtuighotel. Maar als Ryanair er uiteindelijk ook mee ophoudt, is er van een hotel helemaal geen sprake. We moeten maar zien hoe we het redden tot er morgen – of overmorgen- misschien weer een vlucht vertrekt.
In de laatste nachtbus naar Granada die door het duister zoeft droom ik van vliegende vampiers. Uitgeput kom ik thuis – met twaalf uur vertraging. Dat hele dikke Twilight is uit en nee, het is niet zo goed. Maar van dat beeld van vampiers in Madrid – daar ben ik voorlopig nog niet vanaf.

Lees verder
Categorieën
Verhalen van de berg

Kerst-olijf

Kerst in Spanje… ik weet het niet. Probeer om te beginnen maar eens een fatsoenlijke kerstboom te vinden. Dat hoort toch meer bij jullie in het noorden.
Ja, natuurlijk, de Spanjaarden zijn gek op Maria en Jezus. Dus je kunt overal van die banieren kopen dat Jezus geboren is. De kerststallen staan zelfs in de schappen van de supermarkt. En van de overgebleven amandelen maken de vrouwen kerstnoga, reuze gezellig.
Maar toch, het is nu eerst en vooral olijventijd. Deze maanden werkt iedereen op het veld. Ook de kinderen, die regelmatig vrij moeten nemen van school. En olijven oogsten is heel hard werken,weet ik inmiddels. Dag in dag uit. Vanaf onze heuvel zie ik al die families ploeteren op het veld. In de brandende zon, in de vrieswind, dan weer in de stromende regen. En maar rammen tegen die bomen en heen en weer rijden door de modder met van die kleine karretjes.
Kerstboodschappen, kerstversieringen… volgens mij is iedereen gewoon veel te moe daarvoor.
Ikzelf heb inmiddels de eerste primeur-olijven feestelijk van mijn buurvrouw gekregen. Hard zijn ze, zoals dat hoort volgens Belen. Dagenlang gewassen tot het water niet meer zwart was, en heel erg lekker ingemaakt met knoflook en pepers. Daar kan geen kerstkalkoen of truffel tegenop!

Lees verder