Anna van Praag

Always park on a downward slope. (lees verder)

Ik heb een groot vertrouwen in mensen die kinderboeken lezen. (lees verder)

De collega gaf me een CD met eigen werk. En zei daar vervolgens iets heel raars bij. (lees verder)

Eerst 112 weg, nu alle stroom. Het einde der tijden.’ (lees verder)

Toeval bestaat niet,’ zei mijn vader vroeger. (lees verder)

Soms krijg je ineens een woord cadeau. Vandaag was dat vergetelheid. (lees verder)

Ik liep op door de stad, er waren blauwe draken bij de Dam en blauwe mensen die ze bereden.
En niemand tegen wie ik het kon zeggen: kijk nou, blauwe draken. (lees verder)

Gisteren ging er weer een glas sinaasappelsap over de bank. (lees verder)

Ik zag gisteren een bloedmooie vrouw. (lees verder)

Laatst lagen dochter en ik op haar bed onder de balken uit te kijken over de Haarlemmerstraat toen het zo onweerde en bliksemde. Inktblauwe lucht. Verbijsterde toeristen met regencapes en blote benen en heel af en toe een dappere fietser. (lees verder)