Ik ben een god in ’t diepst van mijn gedachten,
maar in de bibliotheek een volontair
die hunk’rend op een baantje zit te wachten
en boeken uitleent met een zeker air.
Dat schreef good old Annie M.G. Schmidt in haar gedicht ‘Leeszaal’ waarin ze het beroep van bibliothecaresse afschildert als buitengewoon onschuldig. Hoe is dat veranderd!
Heksenboeken
Laatst was ik op excursie naar de koninklijke bibliotheek in Den Haag waar alle boeken worden bewaard, en daar hield iemand een vlammend betoog over barricades. ‘Dat wij ooit in de voorhoede zouden staan, in de vuurlinie zelfs,’ snikte een lieve Amerikaanse bibliothecaresse in de documentaire The Librarians die ik later met J zag (dit najaar te zien in de bioscoop). Het ging allemaal over de lijst van 800 jeugdboeken die ze in Amerika uit de schappen hadden moeten halen, veel lhbtqia+ en dingen met seks. Enge boekbanners en moedermaffiavrouwen willen de kinderen ‘beschermen’ door ze alleen maar blije, voorspelbare boeken te geven.
Het is duidelijk: mijn droom om ooit nog in Amerika gepubliceerd te worden, is kapot. Sterker nog: als ik daar nu woonde, zou meer dan de helft van mijn boeken verwijderd worden – en het boek dat in mei verschijnt zou honderd procent zeker meteen op de brandstapel gaan. Wat een waanzin.
Terwijl het ook zo anders kan. Laatst was ik zelf spreker op een bijeenkomst van de christelijke jeugdboekenbranche. Aandachtig en respectvol luisterden de collega’s naar mijn opvattingen over boeken die soms haaks stonden op die van hen. Want nee, ik geloof niet gauw dat iets ‘te erg’ is voor een kinderboek. Integendeel, zou ik bijna zeggen.
Wel had de organisatie van tevoren gevraagd of ik mijn heksenboeken thuis kon laten. Ik vond dat prima, ik doe dat ook soms op islamtische scholen, ik was bij hen te gast. En mocht iemand daarna toch geïnteresseerd zijn, dan konden zelf altijd nog in alle rust en privacy naar de bibliotheek.
In Nederland kan dat dus. Laten we dat keihard koesteren, en ook de bibliothecarissen.
PS Sinds 2007 schijf ik deze stukjes, die zijn en blijven gratis. Wie wil kan mij wel een koffietje daarvoor aanbieden. Omdat de koffieknop op deze site leidt naar het Amerikaanse Buy me a coffee waar je bovendien alleen maar met creditcard kan betalen, heb ik nu ook een, leukere, Nederlandse varian: (ook eenmalig: https://petjeaf.com/annavanpraag
