Ik kom uit een ouderwets rood nest, maar morgen ga ik voor het eerst sinds jaren geen PvdA stemmen.
Dat nest: met grootouders die de VARA hadden opgericht en die allen socialistische strijdliederen op hun crematie hadden.
Jong in deze tijd
Met een puberteit waarin ik lid was van de Jonge Socialisten en de straat op ging voor het goede doel (‘Free Nelson Mandela’). Vraag me de Internationale te zingen en ik doe het zo, uit mijn hoofd. En op 1 mei ging ik altijd met rode rozen naar mijn moeder. Kortom: ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om niet op de PvdA te stemmen.
Maar toch ga ik morgen niet dat hokje rood maken.
Want morgen stem ik op mijn dochter. Dunya is lijstduwer voor een nieuwe party, die partij heet LEF. Het is een jongerenpartij, van en voor jonge mensen. Ze staan voor eerlijke kansen, eerlijke politiek, het klimaat staat bovenaan. En omdat het jonge mensen zijn voeren ze ook leuk guerrilla-achtig campagne: zo zie je hier Dunya op weg om met een deejaytafel in de metro muziek te gaan maken. Kijk ze nou toch dapper gaan door het donker. Je zou maar jong zijn in deze tijd en dan toch de moed niet opgeven. Dat alleen al verdient alle steun van de wereld. Eigenlijk is Dunya helemaal niet zo activistisch, daarom duwt ze die lijst ook en wil ze zelf geen zetel. Des te stoerder dat ze er toch staat. Natuurlijk ga ik op haar stemmen, zelfs al hoor ik af en toe even een voorvader morren in zijn graf.
Gelukkig mogen wij in Amsterdam twee keer stemmen, ook voor de stadsdelen. En daar staat dan weer mijn oud-klasgenoot Floor op de lijst…
Als je me voor de blogjes op een kopje koffie wilt trakteren: https://petjeaf.com/annavanpraag (niet schrikken van het woord abonnement, het kan gewoon eenmalig).
