Man met bioscoop

Als mijn liefje niet naar mij komt, ga ik wel met mijn liefje mee.

Voor mij is zaterdag meestal een werkdag, en J moet vaak werken op zondag. Bijvoorbeeld in zijn bioscoop, zoals gisteren.

Zuidas

Cinema The Pulse heet het, het is nu een paar maanden open. Een gloednieuwe bioscoop op de Zuidas. Ik heb het letterlijk onder onze ogen opgebouwd zien worden, elke keer was er weer iets anders getoverd. Er kwamen stoelen in de zaal, grote schermen, tafels in het restaurant, een hele keuken zelfs, een foyer. Jongens en meisjes met Pulse T-shirts. En toen kwamen ook de bezoekers, de eerste weken zat er slechts een handjevol. Ik heb ook wel met J in totaal lege zalen gezeten. ‘Stel je voor,’ zeiden we steeds, ‘dat het hier straks bruist van de filmgasten, dat het een komen en gaan is de hele dag door.’
Gisteren was zo’n dag. Er was een intieme documentaire over een joodse kleermaker in de tweede wereldoorlog. Terwijl J een nagesprek had met de regisseur voor een aangeslagen zaal vol mensen, liep ik naar een andere zaal en verwelkomde daar in zijn naam diverse fijne kunstenaars en zelfbenoemde narren voor een heerlijk hoopvolle film over een kunstkapitein. De kapitein was er zelf ook en naderhand wilde iedereen hem ontmoeten. Ondertussen stuiterden er overal kinderen voorbij, want op datzelfde moment liep er een kindervoorstelling uit. J kletste met iedereen, de bar was open, er kwamen bitterballen. Buiten scheen de zon achter de grote ramen, maar wij kwamen die bioscoop nooit meer uit.

‘Deze plek gaat mijn tweede huiskamer worden.’ Ik heb het kennelijk zo vaak gezegd in het begin dat mijn oudste dochter en haar vriend mij er een beetje mee begonnen te pesten. ‘De Pulse? O, je bedoelt je tweede huiskamer.’ Maar, dochterlief, gisteren was dat echt precies hoe het was.

Als je me voor de blogjes op een kopje koffie wilt trakteren: https://petjeaf.com/annavanpraag (niet schrikken van het woord abonnement, het kan gewoon eenmalig).