Ik heb zo’n diepe bewondering voor collega Maren Stoffels.
Natuurlijk om wat ze schrijft en wie ze is. Maar ook: hoe zij dag in dag uit met haar “Marenmobiel” door heel Nederland crosst om te vertellen over haar boeken.
Lammetjes
Ikzelf heb nu verschillende campagnes achter de rug en het is nog niet klaar. Ik reisde van Venray naar Groningen, van Duiven naar Heerhugowaard en nog veel meer en veel verder. Met trein, bus, ov-fiets, metro, lopend; een keer aangehouden door politie fietsend met routeplanner in de hand – geen bon, wel een ‘aantekening’. Ik was soms maar op de valreep op tijd (seinstoring, man op spoor) en soms veel te vroeg (voor de zekerheid) – en ben enorm fan geworden van de ‘Stationshuiskamer’ waar je zonder consumptie lekker kunt zitten. Soms kreeg ik lunch van de scholen waar ik kwam, vaak ook niet, soms waren er bloemen, cadeaubonnen, zeep, een keer een taart. Ik had de wekker met enige regelmaat zo vroeg staan dat het nog donker was, zag totaal nieuwe kanten van Nederland, de eerste lammetjes, de liefste conducteurs (zoals die oudere man die letterlijk met iedereen een blij praatje maakte, een klein feestje in de trein).
En de kinderen!
De meesten houden niet van boeken, wel van verhalen. Glazig kijken kunnen ze allemaal, moe zijn ze ook structureel (man, wat is er de afgelopen weken veel recht in mijn gezicht gegaapt), maar heel soms gaan we ineens vliegen met elkaar, zijn er prachtige gesprekken en dat is de magic, vaak als je het niet verwacht. Dankbaarste klas tot nu toe: de ISK-kinderen, dus net in Nederland, nog dapper worstelend met de taal, in het meest verwaarloosde schoolgebouw van allemaal. Ze schreven daar zelf ook verhalen, een Palestijns meisje begon het hare met: ‘Stel je voor dat je teveel van iemand houdt, dat je hem/haar elke nacht in jouw dromen ziet en dat hij/zij dezelfde gevoelens voor jou heeft maar je bent er zeker van dat door de oorlog, de mensen, de sociale verschillen jullie nooit samen kunnen zijn. Wat zou je dan doen?’
Het zijn al met al bijzondere dagen. Ik snap Maren wel, die dit alles dus zo’n beetje, non-stop doet.
Alleen vraag ik me wel af: Maren, wanneer in vredesnaam schrijf jij dan al die boeken?
Als je me voor de blogjes op een kopje koffie wilt trakteren: https://petjeaf.com/annavanpraag (niet schrikken van het woord abonnement, het kan gewoon eenmalig).
