Mopperend en uitgeput crossten we dan dwars door Nederland met een auto vol kinderen die stuiterden op de suikerkick van al die chocolade.
De ene oma met opa in een boerderijhuisje op het platteland van Zeeland. De andere in een verlaten huisje bij de molen op Texel. Allebei hadden ze uitgebreide paasontbijten gemaakt en eitjes verstopt in het hoge gras. Allebei wilden ze dat we langskwamen en zo lang mogelijk bleven.
Tafel vol liefde
Ik werd doodmoe van Pasen, toen. Wilde zelf daarnaast ook eitjes verstoppen en een paasontbijt maken met matzes en beschilderde eieren en broodhaasjes bakken met een ei op hun buik. Was daar al dagen mee bezig.
Hoe anders is dat nu. Het paasontbijt handelen we efficiënt af op de vroege zondagochtend. Daarna haasten de dochters zich verder: eentje naar een festival, de andere twee gaan werken. Na de afwas resteert een rustige dag, J en ik doen een wandelingetje en gaan naar de film. En tweede paasdag lekker rustig de komende week voorbereiden, een beetje werken, ik ga eten met een dierbare vriendin.
Het is gek hoe aanraakbaar de tijd is als je ouder word. Ik voel me totaal niet alsof ik word geleefd, dek de tafel vol liefde, zie de zon door de ramen, de tulpen op tafel, mijn lieve schatjes. Zo jammer dat ik die rust indertijd niet had, toen die twee oma’s nog leefden met hun snoephuisjes en al hun paasliefde voor de kinderen, voor ons. Hoe dierbaar was het eigenlijk toen er zo voor mij werd gezorgd. En de kinderen met hun mandjes rennend door het hoge gras.
Toen de paashaas nog bestond.
Als je me voor de blogjes op een kopje koffie wilt trakteren: https://petjeaf.com/annavanpraag (niet schrikken van het woord abonnement, het kan gewoon eenmalig).
