We schreven het verhaal van onze vriendschap.
Astrid was er zelf mee gekomen ‘Wij kennen elkaar nu 40 jaar, ik wil dat niet ongemerkt voorbij laten gaan.’
Bolus
Dus togen we naar Vlissingen, naar het turquoise huisje. Door op hagel lijkende regen fietsten we erheen vanaf het station. We zetten de kachel hoog, haalden het huis vol met eten (schol van Visamy, bolus van Bliek en een goede fles wijn) en gingen aan de tafel zetten.
En zoals ik met cursisten een boek opbouw, met spanningsbogen en sleutelscènes, puzzelden wij nu ons verhaal bij elkaar. Een verhaal dat begon bij twee grasgroene studenten Spaans, dat zich uitbreidde naar meerdere continenten, met uitspattingen, hobbels, her en der een dark night of the soul, en ook ‘ain’t no hood like motherhood’, de reis van de held kent vele stappen. Mijn eigen moeder speelde nog een rol (die van haar trouwens ook maar dan anders), en onze dochters – ook weer bevriend. Bij de finale was er een huwelijk, een happy end; en tussen de buien door aten we taart bij Tilly Rose en liepen over het strand of wat ervan over was, het leek wel springvloed.
De volgende dag was het nog steeds slecht weer dus bleven we, als twee blije pubers, uren in bed liggen kletsen. Samen luisterden we naar de playlist die ik de afgelopen anderhalf jaar grijs had gedraaid, een soundtrack bij het nieuwe boek. Daar moest ik van huilen en we bedankten elkaar: ik haar voor het luisteren en zij mij voor het kijkje in mijn schrijversziel.
Veertig jaar is een half leven. And counting. Vanaf nu gaan we het elke vijf jaar vieren.
