‘Ze noemen het bardo. Soms onderwereld. Of ‘achter de sluier,’ zei de stem van mijn gids in mijn oor, ‘het is hier, altijd. En wij gaan er nu in.’
In minder dan 48 uur maakte ik een memorabel reisje.
City of Angels
Wekker om 5 uur, gelukkig al licht. J en ik naar de trein en daarna de boot. Ik had hem meegevraagd, zoals elk jaar wel een keer als ik op schoolbezoek ga. ‘Dit is misschien wel een leuke keer. Je moet wel heel vroeg op.’
Het was de laatste Literatour-school van dit jaar en het was op Terschelling. Bij de boot stonden de juffen me al op te wachten en op de school hingen 55 kinderen uit VMBO 1 en 2 wat verveeld in de aula. Bijna vakantie, veel te warm, en het was ook nog Oerol buiten.
Ik had een quiz én een schrijfopdracht, heel Friesland had al mijn boeken naar die school gestuurd, uiteindelijk werd het een topmiddag. Het meisje dat de schrijfwedstrijd won, was er eentje met niet veel boeken thuis en de leraren waren blij verrast met haar fraaie verhaal. Ik doe het eigenlijk nooit maar ik gaf haar een gesigneerd boek cadeau.
En ja, het was dus Oerol. Omdat ik voor mijn boek toch al zoveel had vertoefd in liminal space had ik -als een soort toetje- een vrij heftige voorstelling geboekt. J en ik belandden diep in de duinen bij een breed en leeg strand. Koptelefoon op, blinddoek voor. Wat er toen gebeurde, leek misschien nog het meest op een near death experience. We liepen in een ‘keten’, ik moest ook aan City of Angels denken. Er was een moment dat ik me vrijer voelde dan ooit tevoren; maar ik moest ook huilen. En ik niet alleen, na afloop bleven de meeste bezoekers stilletjes nog een tijdje zitten.
Daarna en daarvoor hadden J en ik nog allerlei fijne ontmoetingen her en der op het eiland, zowel met bekenden als onbekenden. We sliepen in de hut van een boot van zo’n drie verkante meter want alle hotels meer dan vol – en we sliepen daar als een blok. Toen we uiteindelijk weer in Amsterdam terugkwamen gisteravond fietsten we daar door een gordijn van bliksem.
En toen was ik gewoon weer thuis.
