“Geeft niks,” zei de man van de Bruna, “er komen hier zo vaak mensen met dyscalculie.”
Ik knikte opgelucht. Ja, die dyscalculie, zo lastig.
Brain focus
Dat je je postcode verkeerd zegt. Gebeurt iedereen wel eens, toch? De bedoeling van dit blog is dat jullie nu allemaal gaan zeggen: ja nou, overkomt mij ook de hele tijd.
Maar hebben jullie dan ook dat je 1 op de 5 keer dat je de deur uit gaat je telefoon vergeet, terwijl je al weet dat je heel vaak je telefoon vergeet? Dat je sowieso die telefoon dagelijks kwijt bent en dat hij dan ineens op het espressoapparaat ligt? Dat je zo slecht bent met namen dat je bij een signeersessie van tevoren moet vragen of iedereen zijn naam zegt – ook al is het best een goede bekende van je? Dat je lijstjes moet maken van alles dat moet gebeuren, ook dingen als de kattenbak verschonen? Dat laatste heeft natuurlijk ook te maken met gewoon geen zin. Maar als je moeder op jouw leeftijd al begon weg te zakken in een soort vage staat van zijn waarin ze niks meer voor elkaar kon krijgen, dan denk je toch steeds: o nee toch… Brain focus! Waar kan ik dat leren, moet ik dagelijks hersengymnastiek gaan doen met puzzeltjes? Nu al moe bij het idee, mijn hersenen werken al zo hard.
Maar dat je de kaas kwijt bent en ontdekt dat je die met papier en al in de prullenbak hebt gegooid? Dat hebben jullie vast nog nooit gedaan.
Bij die Bruna had ik trouwens de postcode van mijn studentenhuis gezegd, realiseerde ik me, die lijkt op mijn huidige postcode want dat is vijf straten verderop. Ik ben een alfatype, wiskunde was altijd wel lastig. Maar op dyscalculie heeft niemand mij ooit kunnen betrappen.
