Met steeds langere armen

Mijn lieve oudste dochter. Ik nam haar mee naar Vlissingen voor twee nachtjes, zo vaak zijn we niet samen weg.

Maar nu ze deze winter gaat trouwen, wilde ik de tijd even stilzetten.

Bliksem en zon

Terwijl we lang liepen langs de zee waar bliksem en zon elkaar aflosten, probeerde ik terug te halen hoe ze was als baby, kleuter, puber. Had ik wel genoeg naar haar gekeken, hadden we haar niet met al te veel ontregeling opgezadeld? Wonen in een Landrover, in een slaapstadje in de Spaanse campo precies toen ze puberdingen wilde doen als uitgaan en de wereld verkennen. Ik had een uitgebreide horoscoop teruggevonden die mijn moeder samen met een vrij beroemde helderziende had gemaakt bij haar geboorte. Ik gebruikte die als ijkpunt: hebben we je de ruimte die je kennelijk nodig had wel genoeg gegeven?
Maar ik liep daar natuurlijk allang niet meer met een kind, ik liep met een volwassen vrouw. Een vrouw die op het punt stond haar eigen gezin te gaan vormen. Het was precies ook die dag de sterfdag van mijn moeder en ik zag mezelf toen ik 29 was, mijn eigen leven stevig in de steigers, los van haar. Zo gaat dat dus, het moederschap: omarmen en loslaten, met steeds grotere, steeds langere armen.
Later was er een interview in de boekwinkel over Sterren verpakt in huid en mijn dochter leidde het gesprek. Dat was mooi, met tranen en verhalen en een man die zei: ‘Ik vind dit geen heftig boek hoor, ik heb het gelezen als een lief sprookje.’ Dat vond ik fijn. Er was een betrokken huisarts, docenten, een meid met een stapel van mijn eerdere boeken, en er was ook een vrouw die een beetje beduusd was over de intensiteit van de avond; ze was daar maar om één reden: omdat ze fan was van Lemniscaat, de uitgever, en een handtekening kwam scoren. De mensen van ’t Spui hadden enorm hun beste gedaan om een veilige, fijne ruimte te creëren. Maar het ging me allemaal niet in de kouwe kleren zitten, mijn leven is sowieso een beetje wiebel.

Die nacht had ik voor het eerst sinds maanden weer een nachtmerrie. Mijn dochter, die naast mij sliep, tikte me op mijn arm, en zo haalde ze me eruit. Daarna sliep zij rustig door en lag ik nog een tijdje te luisteren naar haar vredige slaapademhaling. Dat laatste was dan weer wel net als vroeger.