Radio star

Later zullen we deze juniweek herinneren als die dagen dat iedereen een hitteverstoring had.

Dat er alarmerende codes werden afgegeven en officieel lijsten werden verspreid van koelteplekken in de stad (spoiler: de bibliotheek), dat treinen en netwerken haperden, vergaderingen werden gecanceld.

Zenuwachtig

Ik sta erbij en kijk ernaar. Zes jaar in Zuid Spanje gewoond zonder één airco in de verre omtrek, dag in dag uit 40 graden, alles en iedereen altijd plakkerig. Ik vond het wel lekker. Je gaat er sloom van bewegen en hebt het in ieder geval nooit koud. Je gaat dan dus niet in de zon zitten, je beweegt mee met het weer dus vroeg op en ’s middags nergens heen.
Maar ik ga me deze juniweek heel anders herinneren: de week dat de jongste dochter afstudeerde. Dat ging gewoon door, hitte of niet. In een klein zaaltje van science park moest ze haar scriptie verdedigen, die had te maken met een groot mondiaal onderzoek naar een nieuwe planeet. In het Engels ook nog. Ik begreep er niks van en toch begreep ik alles, ik hing aan haar lippen. Want hier stond een mens met een passie, een slim brein in actie. Keihard had ze gewerkt.
‘Bent u zenuwachtig voor haar?’ vroeg een medestudent aan mij. Dat was ik niet, want ik wist dat ze zelf natuurlijk heus zenuwachtig was maar dat ze het ook leuk vond om haar kennis te delen. Dat ze dat sowieso durft en kan: het podium nemen. Dat wist ik allang. Dus was ik vooral heel voldaan na afloop toen we proostten met rosé die al warm was voor je de tweede slok had genomen. Mission completed.

Die kinderen. Ze gaan maar door met hun leven opeisen.