Stadshippies, ik hou ervan. Misschien omdat ik het zelf ben geweest.
Het is inmiddels alweer lang geleden, maar ik zie ons nog door de wereld rijden met onze Landrover. Overnachten was een kwestie van de daktent openklappen en een vuurtje stoken om op te koken. Dat gebeurde vaak genoeg op een of ander marktplein.
Kippetje slachten
In die twee jaar hebben we het nooit meegemaakt dat iemand zei dat we moesten oprotten. Eerder het tegenovergestelde: de dorpsoudste kwam nieuwsgierig met ons praten (meestal in gebrekkig Engels of met gebaren), de kinderen kwamen spelen met de onze, en vaak was er ook nog wel iemand die speciaal een kippetje slachtte. Ik heb het al eerder gezegd: kom daar maar eens om in ons aangeharkte Nederland waar mensen al piepen als de buurman zijn auto voor jouw huis parkeert. Ik hoop dat ik zelf nooit zo iemand word.
En daarom ben ik altijd blij met de rafelrandjes. Plekken waar mensen wonen in loodsen, woonwagens, waar ze gekke dingen organiseren die een beetje een rommeltje zijn. Pluk de nacht is zo’n festival, van een oude hippie. Elk jaar zet hij ergens bij het IJ een groot scherm neer, en daar vertoont hij een hele rare film die nergens anders te zien is. Je kunt er ook picknicken, in een houtgestookte provisorische hottub plonzen, dansen of kinderspelletjes doen.
J en ik waren zaterdag op de laatset dag van ‘Pluk’, zoals ze het zelf liefdevol noemen. Ja, dat was die dag met keiharde regen. Dus geen strandstoelen en dekentjes in de open lucht, maar film in een circustent die snel even was opgeleukt met gekleurde lampjes van binnen. Overal eromheen dikke modder, grote plassen, de regen kletste zo hard op de tent dat de (inderdaad rare maar verrassend goede) film onverstaanbaar was. Er werden koptelefoons uitgedeeld, niemand vond het erg.
Ook de opperhippie niet. Mijn dochter die op Pluk werkt, vertelde dat het hem niet uitmaakt: zon, regen, wind, blubber. Het was gewoon wat het was. Gewoon Pluk.
J en ik hadden een topavond, zelfs toen we doorweekt thuiskwamen waren we nog vrolijk. Lang leve de stadshippies en het Plukgevoel!
