Anna van Praag

Mijn ‘sekteverleden’. Ik was zo van plan het er nooit meer over te hebben.
(lees verder)

Ze komt de kleine, hokkerige kamer binnen. Doet haar jas uit. Schilt een appel. Kijkt tv terwijl ze de partjes opeet. Valt even in slaap. Wast het mesje en het bakje van de appel af. Doet haar pyjama aan. Gaat in bed liggen. Danst op het dak in een glinstertutu. Wordt wakker, kleedt zich aan, gaat de deur uit. Komt thuis, doet haar jas uit, schilt een appel…
(lees verder)

‘Juf Anna, hoe oud bent u? Ik denk 34.’
‘Dit is mijn geluksdag, in de andere klas werd ik ook al 35 geschat. Maar ik ben veel ouder hoor.’
Ander jongetje: ‘Ik zei het toch? Ze is zeker 65.’
(lees verder)

’Wil je zó graag een prijs verdienen met schrijven dat je dan maar voor de Albert Heijn…?’
(lees verder)

Mijn naam staat prominent op de cover van een tijdschrift. Ik heb dat tijdschrift verstopt. (lees verder)

Er valt een brief op de mat. Zomaar ineens is ons huisje officieel een monument geworden. (lees verder)

‘Kijk wat ik voor je heb meegebracht,’ zegt mijn moeder en ze zwaait met een plastic zak die aan haar rollator hangt. Er komt een rose-witte geranium uit in zo’n plastic potje. ‘Mooi he?’
‘Nee, dat vindt ze niet,’ zegt Chaia meedogenloos. ‘Over een paar dagen is ie dood.’ (lees verder)

Ik verander in een soort heks, alleen met haar zwarte kat.
(lees verder)

En toen… was ik helemaal alleen.
(lees verder)

Als de dood aan je deur morrelt, houdt alles op.
(lees verder)