Anna van Praag

‘Juf Anna, hoe oud bent u? Ik denk 34.’
‘Dit is mijn geluksdag, in de andere klas werd ik ook al 35 geschat. Maar ik ben veel ouder hoor.’
Ander jongetje: ‘Ik zei het toch? Ze is zeker 65.’
(lees verder)

’Wil je zó graag een prijs verdienen met schrijven dat je dan maar voor de Albert Heijn…?’
(lees verder)

Mijn naam staat prominent op de cover van een tijdschrift. Ik heb dat tijdschrift verstopt. (lees verder)

Er valt een brief op de mat. Zomaar ineens is ons huisje officieel een monument geworden. (lees verder)

‘Kijk wat ik voor je heb meegebracht,’ zegt mijn moeder en ze zwaait met een plastic zak die aan haar rollator hangt. Er komt een rose-witte geranium uit in zo’n plastic potje. ‘Mooi he?’
‘Nee, dat vindt ze niet,’ zegt Chaia meedogenloos. ‘Over een paar dagen is ie dood.’ (lees verder)

Ik verander in een soort heks, alleen met haar zwarte kat.
(lees verder)

En toen… was ik helemaal alleen.
(lees verder)

Als de dood aan je deur morrelt, houdt alles op.
(lees verder)

Hij was 94 jaar en al generaties lang worden de mannen in zijn familie 94 jaar. Hij had nog mooi een aantal mijlpalen meegepikt, van kinderen en kleinkinderen. Hij vond het wel goed zo.
(lees verder)

Tien dagen na de garantietermijn crasht mijn Mac. Hij typt d “e” niet meer. Pas nu weet ik hoe intens je die kunt missen. (lees verder)