Anna van Praag

Hij was 94 jaar en al generaties lang worden de mannen in zijn familie 94 jaar. Hij had nog mooi een aantal mijlpalen meegepikt, van kinderen en kleinkinderen. Hij vond het wel goed zo.
(lees verder)

Tien dagen na de garantietermijn crasht mijn Mac. Hij typt d “e” niet meer. Pas nu weet ik hoe intens je die kunt missen. (lees verder)

‘Maar nu moet ik even duizend rozenblaadjes opvegen,’ zeg ik tegen mijn vriendin.
(lees verder)

Snoesje, ik heb je kamer opgeruimd. Of eigenlijk is leeggemest misschien een beter woord, het is echt ongelooflijk hoe iemand op zo’n piepkleine ruimte zoveel troep kan maken.
(lees verder)

Het is een nieuw gevoel. (lees verder)

Ik verdrong het de hele tijd, maar ik moest dus live op tv. (lees verder).

‘Ze gaan toch hopelijk niet naar Panama? Moeten ze niet iets van pepperspray mee? Heb je gehoord over die nieuwe gevaarlijke ziekte, die dodelijke mug?’ Maar de ergste is toch wel: ’Je gaat haar zeker heel erg missen?’
(lees verder)

Dag mijn lieve moesje, dahag. En nog een keer dag. En nog een allerlaatste keer, ja ik zwaai nog steeds.
Dag lieve dochters, snelle fietsers, nee niet erg dat jullie niet omkijken.
Dag blije slaapgasten, fijne vriendinnen, lieve gehaaste man in auto, stay safe…
(lees verder)

Chaia, dit schreef ik vorig jaar in je verjaardagsblog: ‘Juist met die eigenheid van je heb je veel vrienden gemaakt. Je bent omringd door jongens en meisjes die heel erg dol op je zijn, hier en in Nederland. Ik hoop zo dat die vrienden jou door dit komende jaar heen gaan slepen: het jaar van de verhuizing waar je zo verschrikkelijk tegenop ziet. Ik hoop dat het meevalt. Maar vooruit, je mag er nog heel veel ruzie met me over maken, kom maar op…’
(lees verder)

‘Mam, als je zometeen onder die brug staat, check dan asjeblieft of je mascara niet onder je ogen zit of je lippenstift op je tanden.’ Meestal komen dit soort teksten van mijn middelste dochter maar ook mijn jongste begint haar rol als kind van mij te begrijpen.
(lees verder)