Anna van Praag

I had a farm in Africa. Als Karen Blixen dat zegt klinkt het stoer en mysterieus. Maar misschien komt dat door de verleden tijd.
Wij hebben dus nog steeds een cortijo in Andalusië.
(lees verder)

Het is herfst, tuin vol eikels, schoolpleinen vol kastanjes. Er zit een specht in de boom voor het huis. heel overdreven spechterig een gat te rammen in de stam. In de andere boom zit een roodborstje en op het dak van de bar zit de huisreiger Harry. Allemaal vogels die ik best wel lang niet heb gezien. Net als die eikels enzovoort.
En daardoor weet ik dat ik thuis ben. (lees verder)

Kennen jullie Sammy nog, Sammy de herbergkat? Die zoveel vrienden maakte deze zomer en niet weg te denken was van het terras? Die mooie Spaanse zandkleurige knuffelkat die soms heel hard achter reigers aan rende en dan weer heel fotogeniek voor het raam van ons huisje naar buiten zat te staren…
Sammy dus. Sammy is ziek.
(lees verder)

‘Jij bent geloof ik de allereerste vrouw die niet ‘moeder’ heeft opgeschreven om zichzelf te definiëren.’ zegt de cursusleider. (lees verder)

Ik sta voor de spiegel op de wc naar mijn inwitte gezicht te staren als ik de volgende grote groep kinderen alweer hoor binnenstromen in de bibliotheek. ‘Waar is de schrijver, waar is die Anna van Praag?’Ik heb er net twee van die groepen op zitten. Lieve kinderen, vol fantasie. Toch denk ik even: mag ik alsjeblieft héél lang hier op de wc blijven…? (lees verder)

‘Mamaaaaa! Er lopen allemaal escorts door de tuin.’ (lees verder)

Gisteren was ik voor het elfde jaar naar het Kinderboekenbal, dat is een heel schrijfleven lang (lees verder).

Ik heb nog nooit een prijs gewonnen, nog nooit! Of nou ja, één keer, dat was een steen. (lees verder)

Wakker worden van een fel oranje ochtendlicht dat weerkaatst op hoge witte huizen. Van schoonmaakwagentjes op straat, ratelende rolluiken, en dat alles al in beweging is voordat de winkels open zijn (alleen de bakker, mensen met baguettes onder de arm). Zeker honderd duiven ineens en dat je dan vanuit je raam omlaag kijkt en er staat een baardig krom mannetje al die duiven te voeren.
Ik ken dit alles – en ik ken dit nooit. (lees verder)

‘Misschien moeten we nóg een bord pal voor ons huis neerzetten?’ stel ik voor. ‘En daar staat dan op: en nu allemaal weg uit onze tuin!’
(lees verder)