Anna van Praag

Ik vind dat ik buitengewoon veel mensenkennis heb. Soms. (lees verder)

‘Mama, weet je wat het ‘deep web’ is? Dat is dat deel van het internet waar je niet bij komt met gewone zoekmachines, het beslaat 99 procent van het totale internet.’ (lees verder)

‘Ik heb nog geen euro om brood te kopen,’ lispelt het zigeunerheksje in mijn oor. ‘En geen fatsoenlijke kleren ook trouwens, alles kapot. Heb jij misschien nog….?’ Ik heb haar geadopteerd, zoals mijn moeder vroeger toen ze in Parijs woonde haar eigen clochard had. Ze kon niet iedere zwerver redden, maar hem bracht ze elke dag trouw stokbrood en wijn (lees verder)

Dit is mijn middelste dochter. Vorige week had ze nog gitaarles in de zon (lees verder).

Over vijftig jaar, dan is ze er nog steeds. Bij een bepaald soort mistig weer, zie je dan zo’n schim achter het Centraal Station. Net het vrouwtje van Stavoren, alleen kijkt deze spookvrouw uit over het IJ, haar blik strak gefixeerd op één punt. (lees verder)

‘Mam, kan je rond deze tijd al pieten op het dak verwachten?’
Wat klopt er niet aan deze zin? (lees verder)

De film Hair had eigenlijk in Spanje gemaakt moeten zijn. (lees verder)

Er liggen weer slangen op de weg. Daardoor weet ik dat de dag van de doden er aankomt (lees verder).

Hij komt uit Napels en zij uit Madrid en het zijn de mooiste mensen die ik hier in tijden heb gezien. Een love story, maar vooralsnog zonder happy end. (lees verder)

Mijn man loopt met zijn camera door het huis. Door zijn ogen en met zijn talenten ziet alles er ineens heel anders uit. De kamer waar we altijd binnenkomen en verder niet veel anders doen (Chaia speelt er wel eens gitaar), dat is eigenlijk een salon. Onze keuken is reusachtig ineens, de master bedroom lijkt een hotel. ‘Ik kijk altijd met nieuwe ogen.’ (lees verder).