Eindelijk! Ik vind het zo lastig om geheimen te hebben op dit blog.
Of geheimen… soms moet ik dingen eerst nog beter meemaken voordat ik ze kan opschrijven. Dan zijn ze te heet van de naald, te vers van de pers.
Sterren verpakt in huid
De afgelopen anderhalf jaar heb ik met enige regelmaat geschreven dat ik bezig was met een ‘lastig’ boek, een boek waar ik zelfs bij vlagen nachtmerries van kreeg. Sinds gisteren is het bericht daarover eindelijk de wereld in: pers en boekwinkels kregen van de uitgeverij een overzicht van de boeken die binnenkort verschijnen, en daar staat mijn boek dus ook tussen.
Dus, tada… cover reveal!
Lijkt misschien iets kleins voor veel mensen maar voor mij is het GROOT. Spannend, om meerdere redenen. Ik ga nog heel veel over dit boek bloggen, ben ik bang, maar voor nu eerst alleen de tekst zoals hij op de achterflap staat:
De slagbomen zakken al, je bent precies op tijd. Zoals je al honderd keer hebt bestudeerd, hebt uitgerekend. Geen timer meer nodig. In je hoofd zindert het ritme van de naderende intercity naar Amsterdam. Laat. Het. Stoppen. Laat Het Stoppen.
In haar verlangen naar ultieme rust begaat Aisha een wanhoopsdaad: ze stapt uit het leven. Tot haar verbazing komt ze terecht op een vliegveld, in de Transitruimte. Daar ontmoet ze Armin, een jongen die net zo oud is als zij en die geschept is door een vrachtwagen.
Daar zitten ze dan. Beiden dood. De een zelfgekozen, de ander door een stom ongeluk. En er blijken nog meer mensen te wonen op Luchthaven 1. In de Verkeerstoren kun je door middel van vr beelden uit je verleden projecteren.
In deze wonderlijke wereld raken Aisha en Armin steeds meer verbonden met elkaar. Dan durft Aisha ook opnieuw te kijken naar de keuzes die ze heeft gemaakt. Waaronder die allerlaatste. Want wat als het lot eigenlijk iets anders voor haar en Armin in petto had?
Sterren verpakt in huid is een meeslepend verhaal over jezelf kwijt zijn – en over gevonden worden.
De cover is van Eef Verburg. Wordt vervolgd.
O ja en het vorige blog…
Er stond nog wel 1 april op het einde. Excuus aan iedereen die zich een hoedje schrok, waaronder mijn lieve oude vader.
Als je me voor de blogjes op een kopje koffie wilt trakteren: https://petjeaf.com/annavanpraag (niet schrikken van het woord abonnement, het kan gewoon eenmalig).
