‘De zomer is wreed.’ Dat zei een vriendin. Ze bedoelde… ik weet eigenlijk niet precies wat ze bedoelde, ondermeer dat er altijd veel mensen doodgaan in de zomer – maar ik snapte haar meteen.
Weerwolven
Het heeft ook te maken met dat alle mensen op vakantie zijn, met het gevoel dat je iets mist, en met mensen die je echt mist want ze zijn steeds weg. Minder volle tafels bij het dinsdagdiner, sommige winkels dicht. Zo krijgt de zomer iets ontheemds. Ondertussen heb ik gewoon keihard doorgewerkt de afgelopen twee maanden en dat was eigenlijk wel prima. En nu, terwijl iedereen weer terugkomt en naar school of aan het werk gaat, pak ik de boot naar Texel. Zoals elk jaar. Een lief huisje, alle kinderen welkom. Maar de eerste twee dagen ben ik er alleen met J. Terwijl we buiten eten – net iets te koud maar toch fijn – probeer ik hem uit te leggen wat voor rare dingen Fred zegt, maar J is, als een van de weinige Nederlanders, immuun voor b&b vol liefde. In plaats daarvan zegt hij, als we na het Texelse scholletje lekker binnen in het huisje op de bank ploffen: ‘Dan ga ik nu een artikel lezen over weerwolven in Mexicaanse films, dat lijkt me ook wel nuttig.’ Zo’n man. Geen idee hoe het de komende week verdergaat met Fred, mijn tv is ver weg. En ik wil het ook niet, niet hier. Hier is het bos, aan alle kanten om ons heen, alles zo stil.
Overal waar je met een boot naar toe moet voelt als ver, als anders. Als het onbereikbare van de horizon.
