Categorie: Verhalen van een Amsterdams leven

Als je een gezin sticht, dan ben je nooit meer alleen.  (lees verder)

Lees verder

Dat mijn ouders de trap op kwamen met een kaarsje, alle lampen uit. ‘Vrolijk kerstfeest,’ zeiden ze en beneden stond de tafel prachtig gedekt met ronddraaiende engeltjes van zilver. (lees verder)

Lees verder

Ik stapte de bus in. Hoewel ik eigenlijk bussen haat, maar soms moet het. (lees verder)

Lees verder

Ze kan zoveel dingen. Dingen die ik niet kan. (lees verder)

Lees verder

Ik lag dubbelgevouwen in een uiterst oncomfortabele houding en ik luisterde naar de hypnotiserende stem van mijn enorm grote kleine zus. 
(lees verder)

Lees verder

Van boeken schrijven kun je niet leven.  (lees verder)

Lees verder

‘Ben je joods?’  (lees verder)

Lees verder

Ik dacht zal ik schrijven over de docu Mijn seks is stuk en dat we leven in een maatschappij waar witte oude mannen de dienst uit maken? Of over hoe het beeldje van het Aidsfonds is omgekukeld? (lees verder)

Lees verder

Ik doe dit jaar niet aan Sinterklaas, zei ik al in oktober. (lees verder)

Lees verder

Moed. Daar ging het over. (lees verder)

Lees verder