Anna van Praag

Ha die Chaia, dochter van alweer zestien, je wilt nog steeds een blog voor je verjaardag, geloof ik. Komt ie. (lees verder)

‘Als je nú je kamer niet opruimt, ga ik slaan,’ zeg ik tegen mijn hangjongere van elf. Dat ligt daar de hele tijd maar op de bank met haar telefoon en de tv, op een berg van uitgeschopte kleren, huiswerk, Donald Duckjes en serviesgoed van haar nogal uitgebreide lunch. (lees verder)

Dikke pakken sneeuw, de brommer van Bloem is een soort sneeuwschuiver en mijn Landrover de bezemwagen, ik kom de eerste versnelling niet uit. Zo glibberen we over de bergpas. Twee tractors die manmoedig bezig zijn de sneeuw te ruimen, snauwen mijn dappere dochter doe: ‘Wat doe je hier in godsnaam?’ (lees verder)

Ik danste door het huis op een cd die ik al meerdere keren uit de prullenbak heb gevist omdat ze hem hier allemaal stom vinden. En ik dacht: laat ze nog niet thuiskomen, nog lang niet… (lees verder)

‘Ik heb een vraag. Ik wil dolgraag schrijfster worden!
Maar ik durf mijn verhalen aan niemand te laten lezen.
Ik ben bang dat ze slecht zijn. Hebt u daar tips voor????’ (lees verder)

Ik reed, heel snel en heel vluchtig, met de tram langs het huisje. Het lag pal in het licht aan de overkant van het IJ en even stond alles stil (lees verder)

Dat je vol bewondering opkijkt naar je eigen dochter, je zelf naast haar een soort kind voelt. Nooit gedacht dat ik dit nog eens zou opschrijven. (lees verder)

In het zachtgolvende water dobberen geen visjes meer maar kwalachtige wezens in grote badpakken. Het water is pislauw, de lucht nog steeds tropisch. Je zou bijna vergeten dat het KNMI storm met alarmfase geel heeft voorspeld. (lees verder)

‘Papa,’ zegt Dunya, ‘wil je me beloven dat je me vóór ik achttien ben een keer meeneemt naar de Seychellen, wij samen?’
‘Hé,’ zeg ik.
‘Jij mag ook mee hoor mama.’
(lees verder)

Slippers. Eenzame aangespoelde of juist verlaten slippers. Is er iemand die ze mist? (lees verder)